مترجم: میثم موسویان MeysaM.UnicorN t.Me/unicorn025
‫من پراکاشان هستم
‫این کره توسط آلنگاتو آچوتان توی ‫کلاسش مورد استفاده قرار میگرفت.
‫از وقتی که اون مرده
‫پسرش، پراکاشان الان ازش استفاده میکنه
‫که به نقشه کشورهایی نگاه کنه که ‫امیدواره یه روزی به اونجا بره.
‫لهستان. لهستان.
‫برای امروز کافیه.
‫وقتی کشورای جدید کشف شدن خبرت میکنم.
‫پراکاشان میخواست دکتر بشه، ‫اما آخر سر از پرستاری در اورد.
‫وقتی که توی امتحاناتش با نمره بالا قبول ‫شد حس کرد که شغل وقار لازم رو نداره.
‫حتی اگه بخوام از بالا درخت نارگیل بیاری نمیری.
‫نرفتم مدرک بگیرم که از درخت بالا برم.
‫اون ساتیشان که هر ماه نارگیل جمع ‫میکنه مدرک کارشناسی ارشد داره مگه نه؟
‫پدرش هم نارگیل جمع میکرد.
‫پدر من معلمه. فرق میکنه.
‫شاید مادرم باشه، اما بویی از فرهنگ نبرده.
‫هر شخصی توی اون خونه غیر پراکاشان،
‫به کاری مشغوله.
‫زن داداشش خیاطی میکنه و مادرش کمکش میکنه.
‫برادر بزرگترش پرادیپان بقالی داره.
‫اما پراکاشان اصلا کمکی به اون نمیکنه.
‫پراکاشان یه خواهر بزرگتر هم داره. اوشا.
‫شوهر اوشا، واسانتان توی دبی راننده هست.
‫وقتی داشت به خونه برمیگشت،
‫واسانتان یه بلیط لاتاری از یه ‫مغازه توی فرودگاه دبی خرید.
‫اون حدود 60 میلیون روپیه برنده شد.
‫از اون موقع سعی میکنه همه رو قانع کنه
‫که یه میلیونره.
‫پراکاشان یه خصلت خاص مالایالی هم داره
‫که توی کرالا زیاده.
‫اینجا بشین! اینجا بشین!
‫کافیه! کافیه!
‫داداش، من باید بعد ناهار به قطاری چنای برسم
‫این کوچیکست. بزرگه تو ارناکولامه.
‫باشه.
‫- ستو. ‫- بله.
‫اونا خانواده مشهوری هستن. فایدش چیه؟
‫- غذا فایده نداره. ‫- نه خوبه.
‫برای اینه که غذای خوب نخوردی.
‫سمبارت همه سبزیها رو داشت؟ ‫غذای دومی بوی دود میداد.
‫و دسر به اندازه کافی شیرین نبود.
‫هفته دیگه توی عروسی دختر راغاوان میبینمت.
‫زمانی تصمیم گرفت به یه حزب سیاسی ملحق بشه.
‫هدفش فساد بود.
‫اگه میتونست نظرات اشتباه رو به مردم غالب ‫کنه شاید میتونست یه وزیر یا نماینده بشه؟
‫مادو؟
‫- چی شده پراکاشان؟ ‫- بیا.
‫من میخوام به مردم خدمت کنم. ‫تصمیم گرفتم به حزبت ملحق شم.
‫تصمیم خیلی خوبیه.
‫اما بیشتر هم حزبی های اینجا از ‫افراد بدون شغل ثابت حمایت میکنند.
‫ما پول کافی برای تامین مخارجشون نداریم.
‫شاید یه وقت دیگه قبول کنیم.
‫از اون جایی که حس کرد اسم "پراکاشان" سنتیه،
‫اون به تازگی تغییرش داد.
‫و این تغییر نام به اسم پی. ‫آر. آکاش روی توی روزنامه منتشر کرد.
‫هی! کجا میتونم خونه پالاکو متاچان رو پیدا کنم؟
‫- متاچان؟ ‫- بهش میگم.
‫اون آدم بلند مو خاکستریه که سبیل کلفت داره؟
‫- اون توی شهر کودسازی داره؟ ‫- آره.
‫میشناسیمش.
‫باید نصف مایل برگردی.
‫یه تقاطع با پرچم میبینی، اونجا بپیچ راست.
‫و حدود 2 مایل برو مستقیم، خب؟
‫یه شالیزار با معبد شیوا اون طرفشه.
‫خونه همونجاست، بپرسی بهت میگن.
‫- ممنون. ‫- تقاطع رو رد نکنی.
‫باشه نمیکنم.
‫بابا خونه ماتاچان همین گوشه هست.
‫اون یه ماشین گنده شیک داره. بزار یکمی بگرده.
‫احمقا!
‫این سفر برای دیدن یه عروس احتمالی هست.
‫دوست پراکاشان باهولیان که توی قطر کار میکنه،
‫ازش خواسته که همراهش بیاد...
‫بدون این که بفهمه این یعنی چی.
‫پراکاشان خیلی از دیدن خونه ‫عروس احتمالی دوستش شوکه شده بود.
‫اون توی قطر یه حسابداره.
‫در عرض دو سال، رئیس عربش اونو مدیر شرکت کرد.
‫چه درسی میخونی؟
‫من توی کویمباتور مهندسی خوندم، و اینجا رفتم مدرسه.
‫ما با هم درس خوندیم.
‫تو چکار میکنی؟
‫- پرستاری. ‫- تاجرم.
‫- ازش بپرسیم بیاد؟ ‫- بله.
‫آمو!
‫دختره یکمی مدرن و خیلی زیبا بود.
‫پراکاشان یکمی حسودیش شد.
‫اون تنها دختر منه. هر چیزی که دارم متعلق به اونه.
‫دختر خوبی بود. ازش خوشم اومد.
‫اونا خانواده مشهورین.
‫نیازی نیست که دیگه بگردیم.
‫باهوبالی....
‫یعنی، باهولیان.
‫نرو سراغش.
‫چرا؟
‫خیلی راجب این نپرس.
‫من این دختر رو میشناسم.
‫گذشتش رو میدونم.
‫این برای تو نیست.
‫- اما اون به نظر نمیومد... ‫- به من اعتماد نداری؟
‫دارم.
‫چیزی که من میگم رو به صلاح خودت بدون.
‫ولش کن.
‫- ولش میکنم. ‫- برو دیگه.
‫حتی با این که باهولیان ولش کرد، اما پراکاشان نکرد.
‫فکر اون دختر زیبا و پولدار
‫توی دل پراکاشان مانند گلی شکفت.
‫از اونجایی که میدونست دختره خیلی بهش سره،
‫پراکاشان سعی کرد دلش رو به دست بیاره.
‫سلام!
‫هر روز این راه رو میری؟
‫من دارن میرم خونه.
‫آکاش.
‫سلام؟
‫- گفتی اسمت چیه؟ ‫- آکاش.
‫پی آر آکاش.
‫اگه دوباره منو تعقیب کنی و ‫مزاحمم شی، پدرتو در میارم.
‫زنگ میزنم پلیس. فهمیدی؟
‫احمق.
‫زندگی پی آر آکاش هیچ دورنمایی نداشت،
‫اون از این لحظه به بعد کله پا میشه.
‫این سالومی هست.
‫وقتی که پراکاشان درس پرستاری میخوند از ‫سالومی که سال پایین تریش بود خواستگاری کرد.
‫لحظه ای که فهمید سالومی پولدار نیست ولش کرد.
‫اما سرنوشت اون رو به سمت پراکاشان برد.
‫- ببین کی اینجاس. ‫- سالومی.
‫من توی بانگالور پرستارم.
‫پراکاشان نیستی؟
‫با این که میدونی، اما درسته.
‫من دیگه پراکاشان نیستم.
‫آکاش، پی آر آکاش.
‫اون رو توی روزنامه هم چاپ کردم.
‫نمیدونم یعنی چی، اما تو همون آدم قبلی مگه نه؟
‫سالومی...
‫من به تو زنگ نزدم چون...
‫شمارم پاک شده بود، گوشیم روی ‫سایلنت بود وقتی زنگ زدی...
‫وقتی گوشی داری این دروغا رو میتونی بگی.
‫پس بهونه های دیگه رو امتحان کن.
‫الان دیگه گفتن حقیقت فایده ای نداره. ‫تو باور نمیکنی.
‫از بانگالور کی اومدی؟
‫و چطور این خونه رو پیدا کردی؟
‫پیدا کردن خونه راحت بود.
‫وقتی پرس و جو کردم حقه باز ترین ‫آدم این اطراف کجا زندگی میکنه،
‫اونا منو به اینجا راهنمایی کردن.
‫- تیکه خوبی بود. ‫- من نیومدم که برات دردسر درست کنم.
‫میخواستم همه دوستام رو ملاقات ‫کنم، برای همین اومدم...
‫که خداحافاظی کنم.
‫من توی آلمان یه شغل پیدا کردم.
‫به عنوان پرستار.
‫الان اینجام، اما بزودی میرم.
‫- ویزات چی؟ ‫- درست شد.
‫چطور؟
‫سعی کردم و گرفتمش. همین. ‫از طریق دوست یکی از دوستام.
‫یکمی پول بدهکار شدم....
‫اما عیبی نداره.
‫با حقوق چهار ماهم میتونم پسش بدم.
‫کثل اینجا نیست. حقوق اونجا ماهی 3 هزار یورو میشه.
‫3 هزار یورو چند روپیه هند میشه؟
‫300 هزار روپیه.
‫در ماه؟
‫اینجوری بود که پراکاشان خوابش نبرد دیگه.
‫آلمان.
‫یک کشور و یک شغل که برای مدت ‫طولانی رویاش رو در سر داشت.
‫حقوق 300 هزار روپیه در ماه.
‫یه دختر معمولی مثل سالومی تونست به این برسه.
‫پراکاشان نمیتونست اینو بفهمه.
‫اون باید هر جوری شده به آلمان میرفت.
‫کل ذهنش رو گذاشت روی این.
‫بلاخره، به یه نفر فکر کرد که میتونست کمک کنه.
‫گوپالجی.
‫دانش آموز پدرش.
‫اون مدیر کارگرای مهاجر شهر بود.
‫اون آشناهای زیادی داشت.
‫به هر حال، اون هم یه جور کارگره دیگه؟
‫گوپالجی میتونست کمکش کنه که یه راهی پیدا کنه.
‫آماده شید. ماشین داره حرکت میکنه.
‫- چند نفر اونجا هستن؟ ‫- 25 نفر.
‫ده نفر به ساختمان سازی تمپمپادی.
‫پنج نفر به مزرعه.
‫ده نفر برای حمالی.
‫- همتون میرید. ‫- شماها سریع برید.
‫زود شروع کنید.
‫زود باشید وقت رفتنه. ‫گوپالجی اگه دیر کنیم ما رو میکشه به فحش.
‫صبر کن. چایم رو تموم کنم میرم.
‫گوپالجی، چند نفر پول بیشتری میخوان.
‫- نه الان ممکن نیست. ‫- گوپالجی.
‫ده نفر میخوان که روی زمین اون ساختمون کار کنن.
‫سباستین پنج نفر دیگه خواسته.
‫آدمای کمتری از بنگال میان سورش.
‫دولت اونجا عوض شده.
‫فقط امروز ده نفر داریم. فردا ببینم چی میشه.
‫همتون برید.
‫پراکاشان، اینجا با وسائل چکار میکنی؟
‫- میری کاشی؟ ‫- اومدم تو رو ببینم گوپالجی.
‫وقتی پرسیدم گفتن که اوایل صبح اینجاییی.
‫نه فقط اینجا، چند جای دیگه هم میرم.
‫تا وقتی این کارگرا رو به جاهای مختلف نفرستم،
‫وقت نفس کشیدن ندارم.
‫میتونیم یه وقت دیگه حرف بزنیم.
‫خب گوپالجی، میخواستم در مورد ‫یه مساله ضروری حرف بزنم.
‫و گرنه چه دلیلی داشت که امروز صبح اینجا وایسم؟
‫پس سوار شو.
‫دو بشقاب بهونا گرور منگشو و شیش تا روتی لطفا.
‫بهونا گرور منگشو؟
‫آها آبگوشت.
‫دو تا آبگوشت و شیش تا چاپاتی.
‫مویدن، دو استکان چای بده من، ‫خیلی شکر نداشته باشه لطفا.
‫چرا داری با من هندی حرف میزنی؟ ‫دو تا چای با شکر کم میخوای آره؟
‫میارم برات.
‫بعد از تمام روز حرف زدن با اون بنگالی ها،
‫حتی توی خونه هم هندی حرف میزنم.
‫خب، پراکاشان...
‫گوپالجی، پراکاشان نیستم. آکاش. پی آر آکاش.
‫نگفتم بهت؟ من اسمم رو عوض کردم ‫و توی روزنامه اطلاعیه زدم.
‫حالا اسمت هر چی باشه، چرا میخوای بری آلمان؟
‫پرستارا اینجا شغل گیرشون نمیاد؟
‫قضیه این نیست گوپالجی.
‫وقتی که کلمه "پرستار" رو میشنوی چی به ذهنت میاد؟
‫یه فرشته که یه یونیفرم و کلاه سفید پوشیده.
‫اون تصور به مردا نمیاد.
‫پس چرا پرستاری خوندی؟
‫اون موقع من باهوش نبودم.
‫الان باهوشی؟
‫چایت رو بنوش.
‫- پراکاشان... ‫- آکاش.
‫رفتن به آلمان کار آسونی نیست.
‫حتی اگه یه نفر پیدا کنی که آدم بفرسته اونجا،
‫باید یه شغل داشته باشی توی ‫آلمان، باید زبان آلمانی بدونی.
‫وقتی که این رو توی درخواستت ‫داشته باشی بهت ویزا میدن.
‫و گرنه باید با یه پرستار ازدواج ‫کنی که توی آلمان زندگی میکنه.
‫اونا میتونن شوهرشون رو با یه ویزای خانوادگی ببرن.
‫چرا به جای یه کار غیر ممکن برنمیگردی خونه؟
‫الو؟
‫کی؟
‫تیاگو؟ هی!
‫کجایی؟
‫تو سه روز مرخصی خواستی.
‫الان یه هفته شده.
‫برنگرد دیگه!
‫گوپالجی؟
‫اون طبقه بالاست.
‫پراکاشان نرفتی؟
‫وقتی یه تصمیمی بگیرم پاش می ایستم.
‫من تصمیم گرفتم آلمانی یاد بگیرم. ‫یه جا هم پیدا کردم.
‫برای این که آلمانی یاد بگیری،
‫هر روز باید از خونه بیای اینجا؟
‫کل صبح رو راجب این فکر کردم. ‫بلاخره تصمیم گرفتم.
‫چه تصمیمی گرفتی؟
‫گوپالجی.
‫یه جاهایی نزدیک اون موسسه آلمانی برای موندن هست.
‫اما بعد از اومدن به این شهر، ‫چطور میتونم برم جای دیگه؟
‫اگه برم جای دیگه تو دلخور میشی.
‫چرا؟
‫یادمه یه بار چی گفتی.
‫وقتی کلاس هشتم بودی،
‫همه دانش آموزا برای اردو رفتن مالامپوژا.
‫جز تو.
‫وقتی پدر من فهمید، اون از ‫جیب خودش پول اردوی تو رو داد،
‫و گوپالجی هم مالامپوژا رو دید.
‫کی من اینو گفتم؟
‫وقتی که پدرم مرد و اومدی سر زدی به ما.
‫من همه چی رو یادم میمونه گوپالجی.
‫اگه پسر اون معلم جای دیگه ‫بمونه، تو احساس بدی پیدا نمیکنی؟
‫میدونم تو حس بدی پیدا میکنی!
‫برای همین فکر کردم که اینجا بمونم.
‫اینجا؟
‫چرا که نه؟
‫نیازی به تخت یا تشک هم ندارم. زمین کافیه.
‫این دردسر میشه.
‫چاپاتی ها رو از کجا گرفتی؟
‫بنگالی ها طبقه پایین درستش میکنن.
‫ما نباید بین بنگالی ها و مالایالی ها فرق بزاریم.
‫همه ما یکی هستیم!
‫میشه دو تا چاپاتی بخورم؟
‫هی، بوبانشور!
‫بله گوپالجی؟
‫- دو تا چاپاتی بیار. ‫- 3 تا!
‫منو میبخشی؟
‫برای چی؟
‫برای زنگ نزدن و پیام ندادن به تو.
‫عیب نداره.
‫گفتم که بخشیدم.
‫ممنون. شام خوردی؟
‫حس شام خوردن نداشتم.
‫چرا؟
‫تب داشتم.
‫- الو. ‫- الان تبت بالاست؟
‫وای خدا! ممکنه هنیپاویروس باشه؟
‫میخوای بری بیمارستان؟ من بیام؟
‫- من توی شهرم. ‫- کی اومدی؟
‫امروز رسیدم. باید بیام؟
‫نه. اگه ضروری بود بهت زنگ میزنم.
‫رو خودت پتو بنداز و خوب بخواب. فردا بهت زنگ میزنم.
‫مرکز مشارکتی گوته
‫مرکز فرهنگی زبان آلمانی - کوچی
‫میدونی کدوم کشور ها از زبان آلمانی ‫به عنوان زبان رسمیشون استفاده میکنن؟
‫آلمان.
‫سویس.
‫اتریش.
‫لیختن اشتاین و لوکزامبورگ.
‫چطور به زبان مالایالایی از یه نفر اسمش رو میپرسیم؟
‫"اسمت چیه؟"
‫اونا جواب میدن: اسم من فلانه
‫به زبان آلمانی چطوری میپرسیم؟
‫اسمت چیه؟
‫من به این سوال اینجور جواب میدم،
‫اسم من راجمانی هست.
‫اسم تو چیه؟
‫است من دانیا سهت.
‫اسم من ویپین هست.
‫اسم من آکاش هست. پی آر آکاش.
‫خواهر، تلفنت زنگ میزنه.
‫- بیارش اینجا. ‫- باشه.
‫بیا.
‫بله؟
‫تبت بهتره؟
‫آره. تبم رفته.
‫چرا اومدی اینجا؟
‫نمیدونم.
‫یه جور ندای درونی منو به اینجا کشوند.
‫یعنی چی؟
‫وقتی همو ببینیم بهت میگم.
‫الان چکار میکنی؟
‫میرم حمام.
‫مراقب باش.
‫بعدا بهت زنگ میزنم.
‫کمکمون کن گوپالجی.
‫صبر کنید! همتون با هم حرف نزنید.
‫اینجا وای فای نداریم. ‫چطور میتونیم بدون وایفای باشیم؟
‫ما به وایفای نیاز داریم.
‫الان وقتت خالیه؟
‫آره.
‫بهت زنگ بزنم؟
‫باشه.
‫سلام.
‫درد دارم.
‫چه جور دردی؟ دل درد؟
‫استرس حرف نزدن در مورد این که ‫به یه نفر چه حسی دارم منظورمه.
‫پس با یکی حرف بزنه.
‫این چیزی نیست که بشه با آدم اتفاقی باهاش حرف زد.
‫خب؟
‫نمیدونم.
‫اگه بتونم یه بار ببینمت، سالومی...
‫فردا امکانش هست؟
‫کجا همو ببینیم؟
‫فردا بهت میگم.
‫شب بخیر.
‫ساخت این ریل مترو سریع انجام شده مگه نه؟
‫باید از ای. سریدارن تشکر کنیم. ‫(مهندس ساخت هندی)
‫خونش توی پونانی نیست؟
‫این قطار اون سمتی میره.
‫الان نه. بعدا وقتی ببینمش ازش تشکر میکنم.
‫فکر کردم الان میخوای بگی.
‫در واقع، زندگی مثل یه قطار متروئه مگه نه؟
‫- واقعا؟ ‫- البته.
‫از یه جای اتفاقی شروع میشه ‫و یه جای اتفاقی تموم میشه.
‫خیلی آدما سوارش میشن.
‫از جای اتفاقی شروع نمیشه. از آلوا شروع میشه.
‫و جای اتفاقی توقف نمیکنه.
‫بعد آلوا کمپانیپدی، کالاماساری، اداپالی، کالور...
‫همین طور میره جلو...
‫چند روزه نخوابیدم.
‫چرا؟
‫من کسی هستم که کتاب های زیادی خونده.
‫یه داستانی هست که دوست دارم.
‫گربه گیر افتاده در کیسه نوشته کاتاکادا تانکاپن.
‫من اون کتاب رو گرفتم که بخونم،
‫یه صفحه خوندم، بعد بستمش گذاشتمش کنار.
‫چرا؟
‫این چیزیه که دارم بهش میرسم.
‫میدونی چیه؟
‫من شعرای زیادی نوشتم.
‫تا ساعت 3 صبح من همینجوری با قلم و کاغذ نشستم.
‫حتی یه خط شعر هم نمیتونم بنویسم.
‫چرا نوشتن داستان کوتاه رو انتخاب نمیکنی؟
‫متوجه نیستی سالومی.
‫مشکل چیه؟
‫مشکل اینه که...
‫الان ذهنم تحت کنترل نیست.
‫به یه نتیجه ای رسیدم. ‫تو مشکل منی سالومی.
‫من نمیتونم عشقم رو به تو کنترل کنم.
‫نمیدونی چی داری تا وقتی از دستت بره.
‫از وقتی فهمیدم داری میری...
‫نمیدونم چی شده.
‫من نمیتونم بدون تو زندگی داشته باشم سالومی.
‫نمیدونم دیگه چطوری اینو بگم.
‫حداقل الان گفتیش، مگه نه؟
‫راستش، من به کس دیگه ای برای خداحافظی سر نزدم.
‫هر باری که همو میدیدیم،
‫امیدوار بودم که بگی که عاشقمی پراکاشان.
‫میدونی اینو؟
‫پراکاشان نیستم.
‫آکاش.
‫پی آر آکاش.
‫ببخشید.
‫عیبی نداره.
‫امروز ما افعال کامل رو یاد میگیریم.
‫دیروز چکار کردید؟
‫بگید.
‫دیروز چکار کردید؟
‫خیلی خوب.
‫دیروز چکار کردید؟
‫دیروز من...
‫اون کلمه چی بود آقا؟
‫- آلمانی. ‫- آلمانی.
‫- من آلمانی مطالعه کردم. ‫- بله.
‫ممنون.
‫حالت چطوه آقای گوپال؟
‫هی گوپالجی، حالت خوبه؟
‫آلمانی گفتم.
‫حالت خوبه؟
‫پس آماده شدی؟
‫البته؟
‫برای کجا لباس ابریشمی پوشیدی؟
‫دارم میرم مهمونی، فامیلای زنم.
‫یادگرفتن آلمانی خوبه.
‫اما موانع دیگه سر راه ویزا گرفتن هست درسته؟
‫باید خیلی پول خرج کنی.
‫باید یه نفر رو پیدا کنی که ترتیب ویزا رو بده.
‫یه راهی پیدا کردم که به آلمان برم ‫بدون هیچ کدوم از اینا گوپالجی.
‫چطور؟
‫پرستار. ویزای همسر!
‫چطوری اینقدر سریع یه پرستار پیدا کردی؟
‫از دانشگاه اونو میشناختم.
‫اونو بعد ولش کردم.
‫حالا یه شغل توی آلمان پیدا کرده.
‫پس دوباره ازش خواستگاری کردم.
‫- تو باهاش ازدواج میکنی؟ ‫- بله.
‫اما وقتی که به آلمان برسم از شرش خلاص میشم.
‫- چطور؟ ‫- خب...
‫وقتی اونجا یه شغل پیدا کنم، یه بهانه ‫ای برای فرار از ازدواج پیدا میکنم.
‫بعد میتونم برگردم اینجا،
‫و با یه دختر از خانواده درست ‫حسابی ازدواج کنم، مگه نه؟
‫واقعا پسر آچوتان معلمی؟
‫گوپالجی.
‫خدا به ما هوش داده که از فرصت ها استفاده کنیم.
‫بابا میگفت که هدف وسیله رو توجیه میکنه.
‫یعنی میتونی برای یه شغل هر کسی رو گول بزنی؟
‫گول زدنی در کار نیست.
‫این توی کشورهای اروپایی مساله مهمی نیست.
‫صبح ازدواج میکنن شب طلاق میگیرن. تموم شد و رفت.
‫گوپی...
‫اونا ساعت 10 و نیم صبح شروع میکنن. ‫ما باید بریم.
‫من آمادم.
‫اون زنت نیست گوپالجی؟
‫آره. پراکاشان هستی آره؟
‫بودم! الان آکاش هستم.
‫پی آر آکاش.
‫آگاش بهت نمیاد.
‫بهیرآکاش بهتره برات.
‫اون میخواد نهال نارگیل ‫رو توی فضا بکاره.
‫بابا بهیر آکاش یعنی فضا آره؟
‫- میشه اونجا نهال نارگیل کاشت؟ ‫- بله.
‫اگه پدرت استاد آچوتان باشه،
‫میتونی نهال رو هر جایی بکاری.
‫ذهن چیز عجیبیه.
‫- مگه نه سالومی؟ ‫- چطور؟
‫من دفعات زیادی از این پیاده رو رد شدم.
‫اما این تجربه این که الان با تو دارم رو،
‫هیچ وقت نداشتم سالومی.
‫- گل دوست نداری نه؟ ‫- نه.
‫- کجای شهر میمونی؟ ‫- توی یه بانگالو.
‫بانگالوی گوپالجی. راجبش نشنیدی؟
‫- نه. ‫- وای خدا!
‫اون آدم فوق العاده ایه.
‫اون شاگرد پدرم بوده.
‫هر وقت که میام به این شهر ‫اصرار میکنه که پیشش بمونم.
‫من هیچ علاقه ای به مواد و الکل ندارم.
‫اون خیلی به من اهمیت میده.
‫و کیه که در مقابل عشق سر خم نکنه؟
‫راستش،
‫حس سدی رو دارم که لبریز شده.
‫سد لبریز شده؟
‫کدوم سد؟ ملاپریار؟
‫نه. استعاره گفتم.
‫عشق من به تو که برای مدت طولانی سرکوبش کردم.
‫مثل یه سد لبریز شده خودش رو نشون داد.
‫اونجوری!
‫واقعا بویی از ادبیات نبردی نه؟
‫ادبیات بو داره؟
‫داره.
‫وقتی کتاب های جدید رو باز میکنی ‫بوی کاغذ و جوهر هست درسته؟
‫این بوی ادبیاته.
‫- چی؟ ‫- میتونی به من 100 روپیه بدی؟
‫میتونی یکم پول به من بدی؟
‫منو گفتی بیام اینجا که اینو بگی؟
‫من که اینجوری نمیتونم بیام اونجا مگه نه؟
‫خواهش میکنم. میتونی 100 روپیه به من بدی؟
‫- برا چی؟ ‫- برای نوشیدنی
‫چرا میخوای نوشیدنی بخوری؟
‫اگه نخورم نمیتونم گدایی کنم.
‫خجالت میکشم.
‫- یه چیزی بده دیگه شاغال! ‫- برو گمشو مرتیکه ولگرد!
‫حرف دهنتو بفهم!
‫بابات ولگرده!
‫- کی بود؟ ‫- دوست قدیمیم بود.
‫اول نشناختمش.
‫وقتی نزدیکش رفتم، گفت "اون دختر خوشگل کیه؟"
‫گفتم "اون دختریه که میخام باهاش ازدواج کنم"
‫بهش گفتم به کسی نگه.
‫اون نمیگه. آدم خیلی خوبیه.
‫کی ویزا میگیری؟
‫همه کارای رسمیش تموم شده.
‫وقتی که به سفارت برسه خبر میدن.
‫باید به بنگالور برم بگیرمش.
‫ویزا و بلیط رو با هم میدن.
‫به محض این که بگیریش میری آره؟
‫البته. مگه این چیزی نیست که منتظرش بودم؟
‫چرا اینقدر یهو رفتی توی خودت؟
‫خب...
‫تو باید بری سالومی.
‫تو باید بری.
‫اما من توی وضعیتی هستم که نمیتونم ‫ازت دور باشم، نه حتی یک روز.
‫وقتی بهش فکر میکنم...
‫وقتی برسم اونجا سعی میکنم ‫یه جوری ویزای کاری بگیرم.
‫شنیدم که اونجا خیلی تقاضا ‫برای پرستارای مرد زیاده.
‫و تو داری آلمانی هم یاد میگیری آره؟
‫این همه کار زمان بر نیست سالومی؟
‫تا اون موقع، بدون دیدن تو....
‫پس چکار کنیم؟
‫پرستار ها میتونن شوهر هاشون رو ‫سریعا با ویزای خانوادگی ببرن درسته؟
‫- چرا اینو امتحان نمیکنی؟ ‫- چون باید قبلش ازدواج کنم.
‫آره باید بکنی.
‫لازم نیست به کل شهر اعلامش کنی.
‫فقط به گواهی ازدواج نیاز داری.
‫با یه گواهی، میتونی برای من یه ویزا بگیری.
‫من تحقیق کردم.
‫ما باید به هرحال با هم زندگی کنیم، مگه نه؟
‫پس مشکل چیه؟
‫اما بازم....
‫فقط چند روز مونده تا من برم.
‫توی این چند روز یه ازدواج ثبت شده...
‫اگه برات سخته...
‫مجبورت نمیکنم.
‫نه! منظورم این ینست.
‫نمیدونم پدرو مادرم چطور واکنش نشون میدن؟
‫اونا شدیدا معتقد به کلیسا هستن.
‫همیشه توی کلیسا درحال دعا هستن.
‫اونا حتی نمیتونن اینو تصور کنن که ‫من با کسی که مسیحی نیست ازدواج کنم.
‫بهشون بگو من مسیحیم.
‫اگه راجع به خانواده ت پرسیدن چی؟
‫بگو که من توی یه یتیم خونه ی کلیسا بزرگ شدم.
‫عجب دروغگویی هستی.
‫مامان.
‫این موز هنوز نرسیده.
‫میشه ساقه هم ببری؟
‫خودت ببر مامان.
‫هیچوقت حرفمو گوش نمیکنی!
‫ذکراتو حفظ کردی؟
‫درضمن، وقتی که بابا اسمتو پرسید
‫چیزی که به ذهنم اومد گفتم.
‫سیلوستر.
‫- چی؟ ‫- سیلوستر.
‫اسم سیلوستر استالونه رو نشنیدی؟ سیلوستر.
‫میتونستی بگی بنی یا جانی کوتی.
‫گفتم دیگه.
‫اسم بابا گرگوریاس سالسالاوسه.
‫به اختصار میگه گرگوری.
‫تو باید بهش بیای، مگه نه؟
‫سیلوستر.
‫بابا!
‫این سیلوستره.
‫تو اومدی؟
‫اون به ما گفت که تو میای.
‫خیلی از چیزی که فکر میکردم باهوش تری.
‫بله. هیچکس باور نمیکرد که اون ‫توی یه یتیم خونه بزرگ شده باشه.
‫البته کیه که یتیم نباشه پسرم؟
‫پدر و مادرم مردن.
‫پس منم یه یتیمم.
‫عجب!
‫پدر، چیزی که تو الان گفتی یکی ‫از بزرگترین حقایق زندگیه.
‫لطفا به من افتخار بده.
‫اینو دیدی؟
‫بخاطر بزرگ شدن توسط پدران مقدسه.
‫من بهشون گفتم توسط یه کشیش بزرگ شدی.
‫- اون جوونترس ‫- میدونم
‫- سلونا ‫- سلینا، نه سلونا
‫آها سلینا، چه اسم فوق العاده ای.
‫- کلاس دهم بودی آره؟ ‫- نه نهم.
‫من به مامان ادای احترام نکردم.
‫بیا داخل پسرم.
‫اولین باره که توسط یه مادر پسرم خطاب میشم.
‫من یه یتیمم دیگه، مگه نه؟
‫این خوبه که تو یتیمی.
‫وقتی پول دربیاره لازم نیست خرج بقیه رو بده.
‫آره. این لطف خداس.
‫- برو شمعو روشن کن. ‫- باشه.
‫پسرم سلوی، بیا داخل بشین.
‫- من سر و صورتمو میشورم میام. ‫- باشه.
‫ داداش سیلوی...
‫چی گفتی؟
‫ببخشید منظورم سیلوی بود.
‫- اونا میخوان بیای دعا کنی. ‫- باشه.
‫به ما نان روزمان را عطا کن.
‫گناهان ما را ببخش، همانطور که ما گناهان ‫کسانی را که در حق ما بد کردن میبخشیم.
‫در روز قیامت به ما رحم کن و ما ‫را از شر محفوظ دار. الهی آمین.
‫آمین.
‫درود بر مریم مقدس. خدا به همراه ماست.
‫به ما زنان برکت عطا کن،
‫و به میوه ی رحم ما برکت بده، یا مسیح مقدس.
‫یا مریم مقدس، مادر خدواند
‫برای ما گناهکاران دعا کن. اکنون و در زمان مرگمان.
‫♪ تو نیلوفر آبی قشنگ منی ♪
‫♪ دختر رویاهامی ♪
‫♪ دسته گل شکفته ی منی ♪
‫♪ همیشه با همیم ♪
‫♪ دل آهنگ عاشقونه میخونه ♪
‫♪ هرچیزی که میبینم قشنگه ♪
‫♪ خورشید سوزان وقتی کنار منی مثل برفه ♪
‫♪ عشق به ما بال داده و ما پرواز می کنیم ♪
‫♪ با امیال بیشمار ♪
‫♪ چشمهای مان توری از رویا بینمان می بافد ♪
‫♪ نیلوفر آبی قشنگ منی ♪
‫♪ دختر رویاهامی ♪
‫♪ دسته گل شکفته ی منی ♪
‫♪ با همیم همیشه ♪
‫♪ وقتی ما همو میبینیم لبخند به لب میاریم ♪
‫♪ لبخندات به شیرینی عسله ♪
‫♪ وقتی ما همو میبینیم لبخند به لب میاریم ♪
‫♪ لبخندات به شیرینی عسله ♪
‫♪ در آسمونایی که با صد ابر شبانگاهی رنگ شده ♪
‫♪ من و تو با هیجان به پرواز درمیایم ♪
‫♪ ما باهم شنا می کنیم تا در ♪ ‫♪ ساحلی رویایی همو ملاقات کنیم ♪
‫♪ از روی عرشه ی کشتی در موج های رقصان سوار میشیم ♪
‫♪ دل شادمانه ♪
‫♪ بهاری که بعد از مدت طولانی زمان بدی آمده ♪
‫♪ زنبوری که پرواز میکنه و در کل شهر آواز میخوونه ♪
‫♪ بی نهایت خوشحاله ♪
‫♪ هر قدمی که ور میداری ضربان قلب منه ♪
‫♪ زندگی جدیدی شکوفا میشه ♪
‫♪ وقتی ما همو میبینیم لبخند به لب میاریم ♪
‫♪ لبخندات به شیرینی عسله ♪
‫♪ وقتی ما همو میبینیم لبخند به لب میاریم ♪
‫♪ لبخندات به شیرینی عسله ♪
‫♪ تو نیلوفر آبی قشنگ منی ♪
‫♪ دختر رویاهامی ♪
‫♪ دسته گل شکفته ی منی ♪
‫♪ ما باهمیم همیشه ♪
‫♪ دل آهنگ های عاشقانه میخونه ♪
‫♪ هرچیزی که میبینم زیباست ♪
‫♪ وقتی که تو پیشمی خورشید سوزان مثل برف میمونه ♪
‫♪ عشق به ما بال داده و ما پرواز می کنیم ♪
‫♪ با رویاهای بیشمار ♪
‫♪ چشمهایمان بین هم رویا میبافه ♪
‫♪ تو نیلوفر آبی قشنگ منی ♪
‫♪ دختر رویاهامی ♪
‫♪ دسته گل شکفته ی منی ♪
‫♪ همیشه ما باهمیم ♪
‫♪ وقتی همو میبینیم لبخند به لبت میاد ♪
‫♪ لبخندت به شیرینی عسله ♪
‫♪ وقتی همو میبینیم لبخند به لبت میاد ♪
‫♪ لبخندت به شیرینی عسله ♪
‫مامان، سالومی بمن زنگ زد.
‫گفتش سلام.
‫بعدش شنیدم گریه میکنه.
‫چی شد؟
‫سالومی کجاس؟
‫اون دراز کشیده پسرم.
‫اون نه چیزی میخوره نه حمام میخوره.
‫چی شده؟
‫سفر آلمانش کنسل شده.
‫نه!
‫ما باید سیصد هزار روپیه بیشتر برای ویزا بدیم.
‫حتی فکر کردیم که اینجا رو سندش ‫رو بذاریم باهاش وام بگیریم
‫و بعدش؟
‫وقتی ما سند رو به بانک نشون ‫دادیم یه چیزی فهمیدیم.
‫عمه ی سالومی توی ایتالیا راهبه س.
‫اون رفت و گفت به هیچ اموالی نیاز ندارم
‫اما بدون امضاش بانک به ما پول نمیده.
‫به ایتالیا زنگ نزدید؟
‫زنگ زدیم. اون گفت که میاد امضاش میکنه.
‫اما فقط بعد یک ماه میتونه بیاد.
‫ظاهرا اونجا یه همایش بزرگ توسط پاپ برگزار میشه.
‫اما تا اون موقع ویزا منقضی میشه.
‫سیصد هزار روپیه لازم دارید؟
‫تو نگران نباش پسرم.
‫اینطور بهش فکر کن که خدا مصلحت ندونسته.
‫سالومی، گریه نکن.
‫رسیدن بهش انقدر آسون نیست که، درسته؟
‫نباید تسلیم شی.
‫بذار ببینم...
‫راهی پیدا میکنم یا نه.
‫مامان، ازش بخواه یه چیزی بخوره نباید مریض بشه.
‫- پسرم صبر کن ‫- چیه پدر؟
‫دعای دسته جمعی بکنیم باهم؟
‫دعای اون روز جواب نداد . زودی برمیگردم.
‫اینجا دارم دیوونه میشم میگه بیا دعا کن!
‫پراکاشان عزیزم، تو باید بری ‫تلویزیون نمایش طنز اجرا کنی.
‫مطمئنم که اون آدما این جکتو بشنون از خنده میمیرن.
‫آنیتا! به مامان خبر بده.
‫ازش بپرس میخواد بیاد یه جوک خوب بشنوه یا نه.
‫یه نفر اینجا میخواد بره آلمان.
‫چی شده پرادیپان؟
‫مامان ظاهرا اون برای کار ‫پرستاری میخواد بره آلمان.
‫اون سیصد هزار روپیه میخواد برای ویزا.
‫خدایا منو اینجوری نخندون.
‫چت شده پراکاشان؟
‫این جوک نیست مامان.
‫جدی میگم.
‫از وقتی که درس پرستاریت رو تموم کردی خیلی میگذره.
‫اینجا توی بیمارستانی کار کردی ‫اصلا؟ و حالا میخوای بری آلمان؟
‫اینجا چندرغاز حقوق میگیریم.
‫اگه چیز بیشتری بخوایم باید اعتصاب کنیم.
‫اونجوری نوچه های صاحبای ‫بیمارستان پاهام رو میشکنن.
‫میخوای ببینی زمین گیر شدم؟
‫حالا که سالمی چه گلی به سر ما زدی؟
‫حالا زمین گیر بشی حداقل تغییر میکنی!
‫هیچ کدومشون فرهنگ ندارن.
‫رفیق اگه حتی موتورتم بفروشی ‫بازم پول بیشتری میخوای، مگه نه؟
‫کاچی به از هیچی.
‫مگه دامادتون شصت میلیون از لاتاری دوبی برنده نشد؟
‫سیصد هزار روپیه براش مشکلی نیست.
‫یه قرونم به من پول نمیده.
‫اون خسیسه.
‫تا لاتاریو برد از شغل رانندگیش استعفا داد.
‫اگه راه دیگه ای میدونی به من بگو.
‫اگه چیزی برای گرو گذاشتن داری
‫یه راهی هست.
‫چه راهی؟
‫مگه کشاوان نایر ماوونگالی رو نمیشناسی؟
‫- چرا ‫- اون کمکت میکنه.
‫اما یه کمی باید بهش سود بهش بدی.
‫مشکلی نیست.
‫اگه بخوای پولش رو بدی مشکل میشه، مگه نه؟
‫برای گرو گذاشتن...
‫خونه و زمینمون برای خانواده س.
‫مامان اینو بمن نمیده.
‫اما میتونم بدزدمش.
‫کشاوان نایر وینا میزنه؟
‫اون آدم بدبختیه.
‫همه چیو سر سازش خالی میکنه.
‫اینجا چیکار میکنید؟
‫اومدیم کشاوان رو ببینیم.
‫رفته به مونار تا به یه ملک تجاوز کنه.
‫به ملک تجاوز کنه؟
‫- آره ‫- مگه پلیس نیست؟ خطری نداره؟
‫نه اصلا. اون با یه صلیب بزرگ رفته.
‫اون صلیب رو وسط زمین میکاره.
‫بعدش مشکلی پیش نمیاد.
‫حالا تنها راه اینه که با دامادت ملاقات کنی.
‫چی برای از دست دادن داری؟
‫من هیچ امیدی ندارم.
‫اما امتحانش میکنم ، باشه
‫باید امتحان کنی!
‫- شماها با موتور برید. ‫- باشه.
‫یه نفر به اسم کریشنا کومار دنبال موتوره، آره؟
‫وقتی یه موتور سه چرخ گرفتم میرم.
‫اوشو اینجاس؟
‫اوشو اینجا بود...
‫تویی؟
‫وقتی صدای موتور سه چرخ شنیدم قایم شدم.
‫از دست آدمایی که میان اینجا برای گدایی خسته شدم.
‫دیروز یه کشیش اومد.
‫گفته که میخواد یه یتیم خونه بسازه.
‫واسانتانو میشناسی، آره؟
‫سوالی نپرسید.
‫سریع یه چک پونصد هزار روپیه ای نوشت.
‫- تو چطوری خواهر؟ ‫- زیاد خوب نیستم.
‫تا زمانی که ساخت این خونه ‫تموم بشه خیلی فشار رومه.
‫برا همین حتی نمیتونم بیام مامانو ببینم.
‫نمیبینی مگه؟
‫ما داریم اینو شبیه یه کشتی میسازیم.
‫واسانت خیلی به کشتی علاقه داره، مگه نه؟
‫مثل همیشه بیکاری، آره؟
‫اوشا!
‫من الان کار پیدا کردم.
‫یه شغل عالی.
‫توی آلمان.
‫اما...
‫تو و شوهرت باید یه کمی به من کمک کنین.
‫چطور؟
‫هنوز پول کافی بریا ویزا ندارم.
‫هنوز سیصد هزار روپیه لازم دارم.
‫وقتی حقوقمو بگیرم اول اینو پس میدم.
‫اما تو باید به واسانتان بگی قضیه رو
‫دیروز کجا بودی؟
‫- اینجا بودم. ‫- پس چرا پیش من نیومدی؟
‫دیروز از ارناکولام رسیدم.
‫تقصیر منه؟
‫امروز صبح ما تصمیم گرفتیم یه لامبورگینی بخریم.
‫هزینه ش رو با پولی که داشتیم پیش پرداخت کردیم.
‫لامبورگینی؟
‫این یه گاو مثل ناندینی نیست؟
‫اگه یه گاو خوب میخوای
‫وچور و کاسارگاد کولان بهترینن.
‫لامبورگینی گاوه؟
‫احمق! لامبورگینی یه ماشینه ‫که آدمای خیلی پولدار میخرن
‫بیست و پنج میلیون روپیه پولشه.
‫من فقط سیصد هزار روپیه میخوام.
‫اصلا راه نداره پراکاشان.
‫واسانته همه ی پولاش رو توی کارمون ‫سرمایه گذاری کرده بهتره بری.
‫اصلا نمیدونه لامبورگینی چیه.
‫- تو کدوم دنیا زندگی میکنه؟ ‫- داداش بریم.
‫موتورتو فروختی، آره؟
‫دیگه چیکار میتونستم بکنم؟
‫مامان حتی یه نفر در میلیون ‫هم این ویزا گیرشون نمیاد.
‫دارم میپرسم چون اصلا به تو اعتماد ندارم.
‫واقعا اون ویزا رو میگیری؟
‫میخوای دست رو قرآن بذارم؟؟؟
‫سابقه ت مشخصه
‫من اشتباهاتی کردم.
‫اما نمیشه اصلاح شم؟
‫به جونت قسم میخورم مامان.
‫اینم چند بار انجام دادی.
‫دیگه چکار میتونم بکنم؟
‫فقط میخوام ببینم که قبل مرگم به سرو سامون میرسی.
‫حتی با این که اون از یه خونه دیگه اومده،
‫زن پرادیپان خوش قلبه.
‫اون میخواد یه جوری موفق بشی.
‫اون بدون اطلاع پرادیپان برای ‫تو پولش رو پس انداز کرده.
‫منم با خیاطی یکمی پول پس انداز کردم.
‫ممنون مامان.
‫چقدره؟
‫اگه برای کار اینجایی باید کار کنی!
‫وقتت رو با گوش تلف نکن.
‫دوباره نباید غرغر بشنوم.
‫فهمیدین؟
‫- گوپالجی من... ‫- خفه.
‫همتون برید.
‫برید سر کار!
‫اینجا چکار میکنی؟
‫وقتی این ماشین رو دیدم فهمیدم که نزدیکی.
‫الان دیگه نقشت چیه؟
‫نقشم؟
‫تو فکر میکنی من دغل بازم گوپالجی
‫کم فقط میخوام یه جوری موفق بشم.
‫بیا تو.
‫من همه چی رو باور کردم.
‫100 هزار روپیه رو فراموش ‫کن، یه قرون هم برات ندارم.
‫- من نمیخوام بهت زحمتی بدم گوپالجی. ‫- پس چرا میدی؟
‫بهت نگفتم؟ موتورم رو فروختم.
‫مادرم هر چیزی که داشت به من داد.
‫اگ این پولو نگیرم ویزای سالومی کنسل میشه
‫و من گیر میوفتم.
‫یکمی راه بیا.
‫حداکثر یه ماه میشه.
‫بعدش راهبه بعد همایش پاپ از ایتالیا میاد.
‫پدر من خیلی به تو علاقه داشت.
‫من اون موقع یه بچه کوچیک بودم.
‫بابا هر روز میومد خونه و راجب تو حرف میزد گوپالجی.
‫به خاطر این علاقه بود.
‫برای همین اون بهت پول داد ‫که بری مالامپوژا رو ببینی.
‫درست، اما چطور میتونم بهت پول بدم وقتی پولی ندارم؟
‫گداها حق انتخاب ندارن.
‫باید چنین گدایی رو زد تو گوشش.
‫- من این ضرب المثل رو نشنیدم. ‫- جدیده.
‫خب اونا توی تبلیغات تلوزیون اینو میگن.
‫"وقتی توی خونه طلا دارید، چرا ‫میرید جای دیگه دنبال پول؟"
‫توی خونه تو هم مقداری طلا هست.
‫توی خونه من نه. ‫شاید توی خونه اون یارو تبلیغ تلوزیونیه.
‫گردنبندی که زنت پوشیده بود ‫وقتی که میخواست بره عروسی؟
‫اون 45 گرم نبود؟
‫چشمت اونو گرفته؟
‫اگه اونو بفروشی در عرض یک ‫ماه میتونی بهترش رو بخری.
‫اونو نمیفروشه. برادرش از بحرین اونو براش فرستاده.
‫نمیدونم این چیزی که میگم درسته یا اشتباه.
‫فقط اینو میگم چون وضعیت مرگ و زندگیه.
‫میتونی بدون اطلاعش برداریش؟
‫منظورت اینه بدزدمش؟
‫چطور این دزدیه؟ بهش فکر کن.
‫زندگی پسر معلمت مهم تر نیست؟
‫یا یه گردنبندی که میتونیم ‫در عرض یه ماه بخریم مهم تره؟
‫مشکل این نیست. من تا امروز به زنم دروغ نگفتم.
‫به تو ام میشه گفت شوهر؟
‫امروز مردی توی کرلا هست که به زنش دروغ نگفته باشه؟
‫پراکاشان، نمیتونم قول بدم.
‫- سعی میکنم. ‫- کافیه.
‫کافیه.
‫توی گوپی؟
‫ترسیدم.
‫من پاسپورت بیندرانوالا رو یه ‫جایی همین جاها نگه داشته بودم.
‫کی اومدی؟ اومدنت رو نشنیدم.
‫وقتی اومدم یادم رفت درد بزنم.
‫میتونی یکم چای بیاری؟
‫تو معمولا چهارشنبه ها نمیای مگه نه؟
‫راستش، دلم برای تو تنگ شده بود.
‫برو بابا! اگه می گفتی عکسمو برات میفرستادم!
‫عکس که فایده نداره!
‫اما گفتی برای پاسپورت اومدی؟
‫- گفتم اینو بگیرم... ‫- صدای چی بود مامان؟
‫مدهم بابات شکسته.
‫مدهم یعنی چی بابا؟
‫مدهم یعنی دین.
‫اسلام، مسیحیت، هندو.
‫چطور میشکنه؟
‫درس و مشق نداری؟
‫برو! باید بخوابم.
‫بابا!
‫- یه چیزی بگم؟ ‫- چی؟
‫ما این بار میریم به کانیاکوماری برای گردش.
‫- خب؟ ‫-...
‫هر چی باشه پولش رو میدم بهت.
‫سر پول یه اردوی مالامپوژا از خیلی ‫وقت پیش هنوز دارم عذاب میکشم.
‫برو دیگه باید بخوابم.
‫قبل از چای یه چیزی بخور.
‫هی!
‫داشتم به این فکر میکردم...
‫از آخرین وقتی که فیلم دیدی چقدر گذشته؟
‫یه فیلم جدید اومده. جکل.
‫- برو ببینش. ‫- لان؟
‫نمایش شب هنوز شروع نشده.
‫بچه ها رو هم ببر
‫منم میتونم آروم بخوابم.
‫چطور میتونم بدون تو فیلم ببینم؟
‫میدونی مشکل چیه؟
‫کارگرای گوراخ پور ساعت 3 ‫صبح میرسن ایستگاه راه آهن.
‫تا کار اونا رو درست کنم صبح شده. نمیتونم بخوابم!
‫بنگالی ها اونجا اذیتم میکنن.
‫اگه نمیری فیلم ببینی مشکلی نیست. ‫بزار این درو ببندم.
‫صبر کن ببینم. چای بیارم؟
‫این موز رو دارم. چای نمیخوام.
‫بزار بخوابم.
‫چت شده؟
‫درو میبندی، چای نمیخوری. اینا عادتای جدیده.
‫میشه بری لطفا؟
‫دقیقا 300 هزار روپیه.
‫الان میتونیم نفس راحت بکشیم.
‫تو که رفتی ما خیلی نگران شدیم.
‫خیلی باید به خاطر به دردسر افتاده باشی آره؟
‫موتورم رو فروختم. مادرمم هم یکم به من پول قرض داد.
‫منظورم مادر یتیم خونمه.
‫اون با موتور اینور اونور میره ما فروختیمش.
‫چون منم، نمیخواد که پولو برگردونم.
‫اما باید در اسرع وقت پولو پس بدیم.
‫مشکلی نیست وقتی که مارگارت از ایتالیا برگرده.
‫عزیزم، بیا امروز بریم بنگالور که ویزا رو بگیریم.
‫باشه.
‫هی سیلوی.
‫اگه مشکل دیگه ای پیش نیاد،
‫بیا ازدواجت رو هفدهم ثبت کنیم.
‫همش لطف خداست. بیا بریم داخل پسرم.
‫بیاید به درگاه مسیح دعا کنیم.
‫بله.
‫من صبح قبل اومدن دو ساعت دعا کردم.
‫من باید سریع برم فرودگاه.
‫یه پرواز قدیمی... ‫یعنی یه دوست قدیمی داره میاد خونه.
‫من دیرم شده. بهتون زنگ میزنم.
‫الو؟
‫چیه؟
‫شوخی نکن لاتا. گردنبندت کجا رفته؟
‫نشونه ای از دزدی روی در و پنجره هست؟
‫اگه نیست، گردنبند باید اونجا باشه.
‫نه! نه! به پلیس زنگ نزن.
‫خیلی دردسر میشه.
‫نیازی به پلیس نیست. من میام تصمیم میگیرم.
‫گردنبند چقدر ارزش داشت
‫چه فرقی میکنه دیویس؟ رفته دیگه.
‫گوپی اینجاست.
‫چی شده؟ دیویس و مولی؟ چرا همتون جمع شدین؟
‫اونا وقتی راجب گردنبند دزدیده شده شنیدن اومدن.
‫توی کی اومدی سودهاکاران؟
‫بعدا حرفشو میزنیم. چرا زنگ نزدی پلیس؟
‫صبر کن ببینم.
‫نمیدونی پلیس این روزا چطوریه؟
‫اونا قربانی رو مقصر میکنند.
‫تازه، مطمئنم که گردنبند ‫اینجاست، دیگه کجا میتونه باشه؟
‫همه جای خونه رو گشتم.
‫پس کجا رفته؟ باید بیشتر مراقب میبودی.
‫خوشبختانه من کاراگاه اینجا رو میشناسم. ‫اون میتونه دزد رو تو یه چشم بهم زدن بگیره.
‫پس تو به پلیس خبر دادی؟
‫دیگه چه چاره ای داشتیم؟
‫اونا گفتن یه متخصص اثرانگشت رو میارن.
‫خیلی خوبه.
‫حتی اگه دزد فرار کرده باشه، ‫اثر انگشتش هنوز اینجاست.
‫پس من میرم.
‫باید پول کارگرا رو بدم. دیر شده.
‫میتونی بعدا پولشون رو بدی.
‫چطور ممکنه سرپرست خانواده ‫وقتی پلیس میاد غایب باشه؟
‫فقط این نیست، باید برای چاپاتی درست کردن آرد بخرم.
‫اینجا آرد داریم. برات چاپاتی درست میکنم.
‫مشکلات دیگه ای هم هست.
‫- سلام قربان. ‫- سلام.
‫دزدی معمولا توی این منطقه ‫اتفاق نمیوفته سودهاکاران.
‫حتی پلیس اینجا هم اینو میگه قربان.
‫متخصص اثر انگشت رو اوردی؟
‫اون سرپرست خانواده هست. شوهرخواهرم.
‫واقعا؟ چی پرسیدی؟
‫متخصص اثر انگشت....
‫کسی که بررسی میکنه اثر ‫انگشت رو؟ آره اینجاست، چطور؟
‫خب اثر انگشت اعضای خانواده توی اون اتاقه
‫مگه نه؟
‫میتونید اثر انگشت دزد رو جدا از اونا
‫شناسایی کنید قربان؟
‫کجا کار میکنی؟
‫اون سرکارگر بنگالی-بهاری هاست.
‫که اینطور؟
‫من نیاز به اطلاعات در مورد یه بهاری ‫دارم که در یه مورد دیگه متهم شده.
‫میشه یک دقیقه به من وقت بدین؟
‫ما بهاری نداریم. همه از اریسا هستن قربان.
‫مشکلی نیست. بیا.
‫- سودهاکاران؟ ‫- قربان!
‫بیا اینجا لطفا! زنش هم بیار.
‫بیا.
‫فکر کنم گردنبند رو پیدا کردن.
‫همتون میتونید برید.
‫خواهش میکنم برید. گردنبند دزدیده نشده.
‫- لطفا برید. ‫- همتون برید.
‫برید!
‫کجا بودی؟
‫امروز ازدواجم ثبت میشه.
‫باید شاهد ها امضا کنن درسته؟ میخوام ‫تو هم یکی از اونا باشی گولپاجی.
‫وقتی نبودی سالومی گفت یه نفر رو پیدا میکنه.
‫کجا بودی گولپاجی؟
‫من باید میرفتم مراسم خاکسپاری. از اونجا میام.
‫کی مرده؟ یه بنگالی یا یه نفر اهل اوریسا؟
‫یه مالایالی احمق.
‫وای نه. بیچاره.
‫ولش کن. الان مشکلی نداری نه؟
‫وقتی ازدواج کنم، همه چیز درست میشه.
‫- همه چی برای منم درست میشه. ‫- خوبه.
‫گوپالجی، این لباس چطوره؟
‫از باقی مونده پولی که از ‫فروش موتور مونده بود خریدمش.
‫عروسیمه. بهم میاد؟
‫فقط همینو کم داشتی!
‫به هر حال، ممنونم که به من یه مهارت جدید یاد دادی.
‫چه مهارتی؟
‫حالا، حتی اگه شغلمم از دست ‫بدم لازم نیست نگران باشم.
‫نمیفهمم چی میگی.
‫خب...
‫همش تقصیر منه.
‫گولپاجی، داری چی به هم میبافی؟ ‫مثل فیلمای هنری حرف میزنی.
‫زن، بچه ها، برادر زن، کاراگاه...
‫گوپالجی، اگه بیشتر بمونم دیرم میشه.
‫بعد عروسی میبینمت باشه؟ مراقب باش.
‫الو؟ سالومی؟ من رسیدم.
‫پدرت چی شده؟
‫وای خدا. کجا؟
‫گریه نکن سالومی.
‫من میام اونجا.
‫همین الان.
‫اون پیرمرد الان درد سینه گرفته!
‫بابات چی شد؟ کجاست؟
‫اونا بردنش که روش آزمایش انجام بدن طبق توصیه دکتر.
‫با این که غذا پاروتا و گوشت ‫خورد موقع خواب خوب بود.
‫امروز صبح گفت که خیلی احساس ضعف داره
‫و سریعا میخواد بره بیمارستان.
‫- چون پروتا خورده؟ ‫- ممکن نیست دلیلش این باشه.
‫بابا روزی پنج شیش تا پروتا میخوره.
‫بیا بابا.
‫آروم!
‫بشین آروم.
‫انسداد ریه داره؟ بیمار پدرمه.
‫انسداد ریه، حمله آسمی، همچین چیزی؟
‫لطفا از دکتر بپرس.
‫این استبدادی که میگی چیه سیلوی؟
‫استبداد نه، انسداد، اسم یه بیماریه.
‫انسداد ریوی مزمن.
‫افرادی مثل ما توی زمینه پزشکی ‫چنین اصطلاحاتی استفاده میکنن.
‫ازدواجمون کنسل شد.
‫الان مهمه؟
‫چطور میتونم توی این شرایط برم آلمان؟
‫نه!
‫ویزا کنسل نمیشه؟
‫سالومی، اون پدر منم هست.
‫اصلا فکر کنسل کردن سفر رو هم نکن.
‫درسته عزیزم، سیلوی اینجاست مگه نه؟
‫اون پول قرض کرده که پول ویزات رو بده.
‫- همش برای هیچ و پوچ نباشه. ‫- نه مامان.
‫من نمیرم آلمان.
‫سالومی، بیا لطفا.
‫یه دقیقه به ما وقت بدین.
‫اینجا دکترا اونو درمان میکنن.
‫اگه پرستاری نیاز باشه اینجام. به من اعتماد نداری؟
‫اما بازم...
‫اینجا موندنت چه فایده ای داره سالومی؟
‫به هیچ قیمتی سفر کنسل نکن.
‫بلیط برای پس فرداست درسته؟
‫بعد این که اونجا رفته یه بار برگرد اینجا.
‫ما ازدواج میکنم.
‫بدون هیچ نگرانی برو.
‫- سلینا. ‫- بله.
‫- بابا از بیمارستان مرخص شده؟ ‫- بله.
‫اون مرخص نشد پسرم. با دکترا دعوا کرد.
‫از بیمارستان موندن خسته شده بود.
‫چطور ممکنه این کارو بکنه؟
‫وقتی اونجا رسیدم فهمیدم. الان چطوره؟
‫خوبه. فقط ماهی یه بار باید بره چکاپ.
‫اینو بگیر. براش میوه گرفتم.
‫بیا بشین سیلوی. برات چای میارم.
‫- الان توی دستشوییه. ‫- خیلی خب.
‫سالومی بعد از این که رسید اونجا زنگ نزد مامان.
‫- زنگ نزد؟ ‫- منه.
‫یه بار به باباش زنگ زد. کی بود اون عزیزم؟
‫چهار پنج روز بعد از رسیدنش.
‫یه محیط جدید رفته هنوز جایی برای موندن پیدا نکرده.
‫و پول تماس بین المللی نداره.
‫باید اول حقوق بگیره درسته؟
‫خب پرستارای هندی دیگه ای هم هستن مگه نه؟
‫میتونست از گوشی اونا زنگ بزنه.
‫متاسفانه یه پرستار هندی هم توی اون بیمارستان نیست.
‫زود زنگ میزنه.
‫چطور میتونه به تو زنگ نزنه؟ آروم باش.
‫- با کی چت میکنی؟ ‫- داداش.
‫بزار ببینم!
‫- کیه؟ ‫- هیچکی نیست!
‫هیچکی؟
‫- بزار ببینم. ‫- نبینش خواهش میکنم.
‫بزار ببینم.
‫- کسی نیست. ‫- بزار ببینم.
‫به ما روزی بده،
‫و گناهان ما را ببخش همانطور که ما گناهان ‫کسانی که در حق ما گناه کردند را میبخشیم.
‫مامان، یه ماه دیگه اون قرص زردا رو بهش بده.
‫سرخ کردنی و ترشی نخور دیگه.
‫- گوشت میتونم بخورم؟ ‫- واقعا؟ گوشت میخوای؟
‫میتونم گوشت بیارم بابا.
‫یه کلیو آره؟
‫سیلوی، دستات رو کثیف نکن. من انجامش میدم.
‫بزار اینا رو یاد بگیرم.
‫وقتی برم آلمان، من تنها ‫کسیم که سالومی رو کمک میکنم.
‫درسته. اون آشپزی بلد نیست.
‫نگران نباش یادش میدم.
‫گریه نکن. دخترا باید شجاع باشن.
‫چرا گریه میکنی؟
‫یه پسره هر روز سر راهش به مدرسه اذیتش میکنه.
‫همین؟ فردا حلش میکنیم.
‫
‫تموم شد! بیا!
‫من از این شغل خیلی چیزا یاد گرفتم.
‫پژواک نگاری و آنژیوگرافی ‫باید انجام بده اگه لازم بود.
‫فقط برای این که خیالمون راحت شه.
‫کراتینش خیلی بالاست.
‫اما دکترا خیلی نگرانش نیستن، چرا؟
‫توی طب غربی هیچ دارویی برای کاهش کراتین نیست.
‫باید هومئوپاتی رو برای این امتحان کنیم.
‫یه دوست توی کوتیپورام دارم، دکتر اقبال. ‫خیلی کارش خوبه.
‫ساکتی بابا، چرا خوشحال نیستی؟
‫چی شده مامان؟
‫تو خیلی مهربون و با محبتی،
‫اما دختر من تو رو نمیفهمه پسرم.
‫چی شده؟
‫پیام واتس آپی که امروز اومد رو نشونش بده عزیزم.
‫اون سالومی نیست؟
‫اون خائن با مرد آلمانی که کنارشه ازدواج کرده.
‫- وای خدا! ‫- نه! بابا!
‫♪ مردم همو بعضی وقتا میبینن، ♪ ‫♪ توی احوال پرسی لبخند خوبه ♪
‫♪ اون لبخند ها عسلی توشون داره؟ ♪
‫♪ مردم همو بعضی وقتا میبینن، ♪ ‫♪ توی احوال پرسی لبخند خوبه ♪
‫♪ اون لبخند ها عسلی توشون داره؟ ♪
‫میخوای بمیری؟ ماشینت رو جا به جا کن!
‫ببخشید که مزاحمتون شدم.
‫من یه پلیس مخفی از قسمت جنایی هستم.
‫وای نه پلیس.
‫یه خبرچین گفته که دزدی که دنبالشم توی این اتوبوسه.
‫همتون باید با هم همکاری کنید تا بگیرمش.
‫خواهش میکنم.
‫اولین باریه که یه مامور پلیس ‫جنایی زنده رو به رومه.
‫تا حالا مگه مردش رو دیده بودی؟
‫این یارو زنشه مامور پلیس جناییه؟
‫حتی با این که زشته باید خیلی باهوش باشه.
‫بیا.
‫اون دزده؟
‫اون به نظر آدم خیلی خوبی میومد.
‫این روزا آدمای موجه دست به جرم میزنن.
‫کیسه رو ببر کنار. بزار قیافت رو ببینیم.
‫خجالت نمیکشی دزدی میکنی؟
‫از طرف سازمان پلیس جنایی از همتون تشکر میکنم.
‫راننده، ممنون!
‫ای دزد! نگاهش کن!
‫ای دزد! قیافت رو نشون بده!
‫خجالت نمیکشه؟
‫جلوی اون همه آدم، تو...
‫مگه آدمای توی اتوبوس میشناسنت؟ ‫کی هستی مگه؟ کودیری بالاکریشنن؟ ‫(رهبر سیاسی حزب کمونیست هند)
‫فکر میکردن من دزد واقعی هستم!
‫پراکاشان عزیز، چیزی که عوض داره گله نداره.
‫زنم، برادر زنم، کاراگاه.
‫ندیدی جلوی اونا چی به سرم اومد نه؟
‫سوار شو.
‫یکم برام سمبار بریز.
‫سمبار میخوای؟
‫نمیخوای؟
‫به هر حال، خیلی آلمانی یاد گرفتی نه؟
‫خیلی پول هم همینجوری از دست دادم.
‫از دست ندادی.
‫بیا یه آگهی روزنامه چاپ کنیم.
‫"پرستاران شاغل در آلمان،
‫اگه به شوهر تحصیل کرده ای که ‫آلمانی حرف میزنه نیاز دارید
‫لطفا با پی آر آکاش از تولاکوژی تماس بگیرید."
‫زخم زبون نزن با جوک هات گوپالجی.
‫من میخواستم برم پیش مامانم.
‫پول برای گردنبند بگیرم و بهت بدم.
‫انگار که مامانت روی گنج نشسته.
‫"پسر عزیزم، برو پول گردنبند رو بردار"
‫نگران پولت نباش گوپالجی.
‫اون عمه بعد همایش پاپ از ایتالیا برمیگرده.
‫وقتی برگرده، اون مدارک ‫سند خونه رو امضا میکنه
‫که به وام گرفتن کمک میکنه.
‫بعد ما پول رو میگیریم. ‫بابای سالومی این قول رو به من داده
‫بزار به من هم قول بده. میخوام ببینمش.
‫به من اعتماد نداری گوپالجی؟
‫تو تنها کسی هستی که بهش اعتماد ندارم.
‫کیه؟
‫اومدی خونه رو ببینی؟
‫نه، اومدم با خانواده اینجا ملاقات کنم.
‫افرادی که اینجا زندگی میکردن رفتن.
‫آنتونی گفت که ساکنین جدید ‫امروز میان برای بازدید از خونه.
‫این خونه اجاره ای بود؟
‫بله، وکیل آنتونی این خونه رو اجاره میده.
‫میدونی خانواده کجا رفتن؟
‫کی میدونه؟ اونا مدتی بود که اجاره نداده بودن.
‫اونا حتی به آنتونی خبر ندادن. ‫اون خیلی به این خاطر عصبانی شده.
‫لاتاری فردا! لاتاری فردا!
‫لاتاری فردا! لاتاری فردا آقا.
‫لطفا یه بلیط بخر آقا. فردا قرعه کشیه.
‫اون الان لاتاری سالومی رو برنده شده. ‫چیز دیگه ای لازم نداره نمیتونه تحمل کنه.
‫لاتاری فردا!
‫خیلی خیالم راحت شد.
‫شک داشتم که تو باهوشی یا نه.
‫الان هیچ شکی ندارم.
‫این چیزیه که منو خوشحال میکنه.
‫خوشحالی که من کاملا به فنا رفتم؟
‫چطور به فنا رفتی؟
‫یه قرونی که با زحمت به دست ‫اورده باشی رو از دست دادی؟
‫فراموشش کن.
‫گردنبند زنم رو هم از دست دادی ‫که هیچ ربطی به این ماجرا نداشت.
‫اینجوری نگو گوپالجی!
‫زن تو مثل زن داداش منه.
‫تو کی هستی؟ عزیز ترین شاگرد پدرم.
‫گوپالجی، نباید فراموش کنی که معلم آچوتان به اون
‫بچه 12 ساله گریانی که خیلی دلش ‫میخواست به مالامپوژا بره پول داد.
‫- نباید فراموش کنی. ‫- صبر کن یه دقیقه.
‫اون موق، معلم آچوتان به من 7 روپیه داد.
‫بیا بگیر اینو. این ده برابر اون پوله.
‫دیگه اسم مالامپوژا رو نیار.
‫همه رابطه ها قراره به این ‫آسونی سر پول نابود شه گوپالجی؟
‫من باید دیگه این رابطه ‫مالامپوژا رو تموم کنم امروز.
‫نه، گوپالجی، نه.
‫افرادی هستن که هر روز زحمت ‫میکشن پول حلال در بیارن.
‫تو هیچ چیزی راجب این نمیدونی.
‫تنها کاری که صلاحیتش رو داری انجام نمیدی،
‫چطوری میخوای موفق بشی؟
‫باشه، پس پرستاری.
‫نمیتونی خودت تصمیم بگیری.
‫چون پرستاری خوندی دلیل نمیشه که
‫هر کسی به تو بدون تجربه کاری شغل پرستاری بده.
‫پس چکار باید بکنم؟ بمیرم؟
‫اما این شوق مردن رو تحسین میکنم.
‫چنین افرادی میتونن هر کاری بکنن.
‫بزار من تصمیم بگیرم باید چه کار کرد.
‫منظورت چیه؟
‫من تصمیم میگیرم توی زندگیت باید چکار کنی.
‫خب چکار کنم؟
‫چیزی لازم نیست بدونی.
‫من تو رو به راهی که فکر میکنم درسته هدایت میکنم.
‫این چیه؟
‫به این میگن شالیزار.
‫دونه هایی که باید بکاری روی زمینن.
‫اینجا باید چکار کنم؟
‫دونه میکاری.
‫همون درآمدی رو میگیری که به بنگالی ها داده میشه.
‫و اگه به اندازه کافی چند روز کار کنی،
‫میتونی پولی که به من بدهکاری رو بدی.
‫راه دیگه ای نیست پراکاشان.
‫- اما گوپالجی، من... ‫- هیچ کسی توی اون گروه تو رو نمیشناسه.
‫- اما من این کارو بلد نیستم. ‫- چیزی برای بلد بودن نیست.
‫فقط دونه ها رو بکار.
‫کاری که اونا میکنن رو انجام بده.
‫من به این کارا عادت ندارم گوپالجی.
‫این مشکل ماست.
‫ما نمیتونیم توی زمین خودمون کشاورزی کنیم،
‫اما میریم خارج و توالت یه غریبه رو میشوریم.
‫برو پراکاشان.
‫این چیه؟
‫آواز محلی بنگالی ها.
‫حالا فقط آواز اونا رو توی زمین هامون میشنویم.
‫ما کشاورزی و آوازهامون رو یادمون رفته.
‫هی، پراکاشان!
‫مهم نیست فکر کنی که دارم الکی ازت تعریف میکنم.
‫اما بنگالی ها و بهاری ها ‫الان خیلی بهت احترام میزارن.
‫تنهایی 50 کیسه سیمان رو بردی؟
‫اینجوری باید باشی.
‫اون کاشال پندی خیلی امروز ازت تعریف کرد.
‫- خواهرش رو میده باهاش ازدواج کنم؟ ‫- خواهر نداره.
‫چه خوب.
‫میخوای الان استراحت کنی؟
‫آره.
‫منظورم این نبود
‫یه کار پرستاری منظورم بود.
‫بیمارستان نیست، خونست.
‫یه دختر کلاس دهمی
‫رو باید سر وقت بهت دارو داد و تزریقات انجام داد.
‫همین.
‫میتونی همونجا زندگی کنی و غذا بخوری.
‫خیلی وقت استراحت داری. نظرت چیه؟
‫وقتی توی این تله گردنبند ‫افتادم نظر منو برای چی میخوای؟
‫خیلی خب.
‫حقوق خوبی میگیری.
‫وقتی این کار تموم شه، گردنبند رو میخریم.
‫بعدش آزادی. حله؟
‫باشه.
‫- شما؟ ‫- اومدم خانم راچب رو ببینم.
‫- گوپالجی تو رو فرستاده؟ ‫- بله.
‫اون داخله. برو تو.
‫صبح بخیر خانم.
‫پراکاشان هستی، درسته؟
‫نه. پی آر آکاش هستم.
‫گوپالجی بعضی وقتی منو اشتباها پراکاشان صدا میزنه.
‫پس باید همین باشه.
‫وقتی ما اینجا کارگر میخوایم به گوپالجی زنگ میزنم.
‫پالی، این آدمیه که گوپالجی فرستاده.
‫- آکاش. ‫- آکاشان.
‫نه، پی آر آکاش.
‫پاوولی همه کارای اینجا رو میکنه. ‫هر چی نیاز داشتی بهش بگو.
‫توی دانشگاهم امتحانات شروع شده.
‫چون من مدیر اونجام سرم شلوغه
‫با این حال یکمی زمان برای خونه اومدن دارم.
‫- تینا هنوز بیدار نشده. ‫- تعجبی نداره.
‫تا صبح سرش توی گوشیه.
‫- اون یکمی شیطونه. ‫- کی؟
‫دخترم.
‫هر چیزی رو که من باهاش مخالفت ‫میکنم دقیق همون کارو میکنه.
‫اونا بچه هاستن. ‫باید باهاشون با نرمی برخورد کنیم.
‫من بیمارایی با رفتارهای متفاوت داشتم.
‫اگه اینقدر به خودت اعتماد داری جای نگرانی نیست.
‫برنامه داروییش توی اتاقشه. ‫دکتر مرتبا بهش سر میزنه.
‫اگه بگه که شبا خوابش نمیبره ‫میتونه بهش تزریق رو انجام بدی.
‫و یه چیز مهم دیگه. خیلی به فست فود علاقه داره.
‫دکتر به خصوص گفته که
‫ما نباید بهش کیک و پیتزا و برگر بدیم.
‫اما میتونه با گوشیش اونا رو سفارش بده.
‫- به هیچ وجه اینو اجازه نده. ‫- چشم.
‫وقتت رو با حرف زدن تلف نکن. دیرت شده.
‫باشه پس. اون اتاقش رو نشونت میده.
‫- وقتی بیدار شد زنگ بزن. ‫- خیلی خب.
‫بیا آکاشان.
‫این اتاق توئه.
‫- چیزی برای نوشیدن میخوای؟ ‫- البته.
‫آکاشان! بیا چای.
‫چه خونه خوبی!
‫این خونه رو پدربزرگ ریچل ساخته.
‫ریچل اون رو به ارث برده.
‫صبح چیزی خوردی؟
‫نه. گوپالجی گفت همه چی اینجا هست.
‫پس بزار یه چیزی برات بپزم.
‫وقتی تینا بیدار شه نمیتونم هیچ کاری بکنم.
‫اون زودی عصبانی میشه.
‫- پوتو میخوای یا ایدیاپام؟ ‫- پوتو خوبه.
‫- پوتو؟ ‫- آره.
‫- تخم مرغ هم درست میکنم. ‫- خیلی خب.
‫وای خدا!
‫داد نزن!
‫- کی هستی؟ ‫- تو دختری؟
‫ممکن بود یه بلایی سرت بیارم.
‫در اون جلوئه. چرا از اینور اومدی؟
‫- اومدم تینا رو ببینم. ‫- باید از دیوار بیای؟
‫تو کی هستی؟ ندیده بودمت.
‫ندیدن من الان اینجا مشکله؟
‫چرا اینقدر داد میزنی؟
‫اگه نگهبانا منو ببینن کارم تمومه.
‫اگه نگهبانا تو رو ببین مشکل ایجاد میشه،
‫پس یه مشکلی هست.
‫من اومدم چون تینا به من زنگ زد.
‫پس چرا از در نیومدی؟
‫اگه بهت بگم چی شده کمکم میکنی؟
‫خب، تو کی هستی؟
‫من اینجام که از تینا مراقبت کنم. پی آر آکاش.
‫پرستار جدیده؟
‫میتونی اینو بگی.
‫تینا خیلی برگر دوست داره. ‫من اینا رو خونه درست میکنم.
‫- طبق دستور اینا رو تحویل میدم. ‫- فهمیدم. راه نداره.
‫من باید از سلامتی بیمار مراقبت کنم.
‫بهت اجازه نمیدم چنین غذای کثیفی به بیمار من بدی.
‫من دیگه اینو تکرار نمیکنم!
‫خیلی دردسر کشیدم تا اینجا بیام. ‫بزار اینو بهش بدم نمیام دیگه.
‫نگهبان! نگهبان! پالی! پالی!
‫- ای خائن! ‫- چی گفتی؟
‫نگهبان! پالی! نگهبان، دزد!
‫نگهبان سریع بیا! پالی!
‫صبح بخیر تینا.
‫آقای آکاش هستی آره؟
‫بله. پی آر آکاش.
‫مامان اسمت رو گفت. من دیر بیدار شدم.
‫باید تا دیر وقت توی یوتیوب یه چیزی ‫رو نگاه میکرده باشی. فیلم بود؟
‫نه، چیز خاصی نبود.
‫فقط یه چیزی رو نگاه میکنم تا خوابم ببره.
‫بیشتر نت فلیکس.
‫فیلم خوبیه. دیدمش. ‫(نت فلیکس فیلم نیست، شرکت پخش سریاله)
‫اما شب برای خوابه.
‫بچه های توی سن تو باید حدود 10 و 11 شب بخوابن.
‫خواب بهترین دارو برای بدن.
‫حالا که من اینجام، الگوی ‫خواب و خوراکت رو تنظیم میکنم.
‫درسته، منم همین فکرو دارم.
‫اما یه آدم منطقی باید باشه ‫که همه اینا رو به من یاد بده.
‫بله، بله.
‫در سال 2014، وقتی توی ‫بیمارستان لیلواتی بمبئی بودم،
‫یه بیمار داشتم اونجا.
‫تو توی بیمارستان لیلواتی کار کردی؟
‫ببخشید. فراموش کردم اینو بگم.
‫اولش موسسه علوم پزشکی دهلی بودم.
‫از اونجا منو در آپولو توی چنای خواستن.
‫اون موقع بود که بیمارستان استر مدسیتی منو خواست.
‫بعد دانشگاه پزشکی وندانام، مرکز سلامتی ‫چرپولاساری، و همین طور تا آخر...
‫تو اینقدر تجربه داری؟ من خیلی خوش شانسم.
‫فکر میکنم منم خوش شانسم.
‫از وقتی که اومدم اینجا،
‫همه به من اینجور وانمود ‫کردن که تو بچه لجبازی هستی.
‫اما وقتی دیدمت فهمیدم که چه دختر معصومی هستی!
‫روبی بگیرش!
‫وای خدا!
‫رفتش؟ سگ احمق.
‫وای خدا! پالی! منو نجات بده!
‫سگه دنبالمه!
‫روبی!
‫روبی بیا اینجا!
‫روبی خواهش میکنم!
‫اون تیکه پارش میکنه. وای خدا!
‫روبی گازش نگیر.
‫وای خدا!
‫تو اون خانومی که برای من برگری که سفارش ‫داده بودم رو اورد فراری دادی، همون جا بمون.
‫مامان، چای.
‫یکم صبر کن آلمانی جونم.
‫- بریم؟ ‫- باشه.
‫لباسات رو عوض کردی، ساکت رو هم بردار.
‫چه نسیم خوبیه.
‫خیلی گرمه.
‫حست اشتباه نیست.
‫شانس اوردم فرار کردم. اون سگ منو به کشتن میداد.
‫بهش فکر کن گوپالجی.
‫میخواستی برای یه گردنبند کشته بشم؟
‫باید یه چیز دیگه رو هم در نظر بگیری.
‫اگه ارتش هند فرار کنه وقتی که با یه، ‫دشمنی که مسلسل و بمب داره رو به رو بشه
‫چی به سر هند میاد؟
‫این خیلی مسخرست.
‫یه بچه و یه سگ!
‫ما میتونیم درستش کنیم.
‫اول بور تو.
‫برو تو سریع.
‫برای ناهار آویال درست کنم عزیزم؟ میخوری؟
‫نه.
‫- چاپاتی و چوتنی میخورم. ‫- چاپاتی و چوتنی؟
‫به نظر ترکیب خوبی نمیاد.
‫برای من که خوبه.
‫ببین کی اینجاست! بیا تو.
‫فرار خوبی بود. خیلی خندیدم.
‫من باید چند تا چیز بهت بگم عزیزم.
‫بفرما.
‫اونا توی خونه خیلی فقیرن.
‫وای نه! اما اون اینو به من نگفت.
‫- خاله براشون برنج بیار. ‫- چشم.
‫نیازی به برنج نیس.
‫فقط دارم وضعیتش رو بهت میگم عزیزم.
‫پدرش هفت ساله فلجه.
‫بیچاره.
‫مادرش از لحاظ روانی مشکل داره. ‫تو غل و زنجیر نگهش میدارن.
‫وای!
‫دو تا خواهر داره، هر دو کورن.
‫وای خدا چرا این بلاها رو سر یه خانواده میاری؟
‫من نمیگم که اگه اشتباهی کرد
‫نباید مجازاتش کنید.
‫اون درد زانو داره. دویدن براش سخته.
‫پس فعلا سگ رو ازش دور نگه دار.
‫وقتی که زانو دردش خوب شد؟
‫وقتی دردش خوب شد میتونی هر ‫چقدر دلت خواست دنبالش کنی.
‫قبلش به سگه بیسکویت بده باهاش دوست شو.
‫همونطور که گفتم.
‫باباش فلجه، مادرش دیوونست و دو تا خواهر کور داره.
‫خواهش میکنم بهش رحم کن.
‫بریم دیگه؟ خداحافظ.
‫چه داستان احمقانه ای.
‫بابا فلجه، مامان دیوونست.
‫فکر میکنه هر کسی چنین دروغای ‫احمقانه ای رو باور میکنه؟
‫دوست داره زیاد دروغ بگه انگار مجبوره.
‫احمق.
‫وای خدا!
‫فکر میکردم حقیقت داره.
‫آکاشان، چیزی خوردی آره؟
‫نه اصلا!
‫پس بیا.
‫سگ گازت نگرفت؟
‫- نه. ‫- هنوز زمان هست.
‫هر دو پرستاری که اینجا بودن رو گاز گرفته.
‫وای خدا!
‫باید میدیدیشون که فرار میکردن و داد میزدن.
‫بخور.
‫پرستار بعدی رو تینا با یه لگد انداخت زمین.
‫سرش 14 تا بخیه خورد دیگه اینجا پیداش نشد.
‫برای همین ریچل تصمیم گرفت یه پرستار مرد بگیره.
‫فقط چون مردی میتونی از درخت بالا بری.
‫غذات تموم؟
‫خوردم به اندازه کافی.
‫گولپاجی، صبر کن دستم بهت برسه...
‫ببخشید. بیماری دختره چیه؟
‫میدونی، همونطور که گفتم...
‫دو سه ماه پیش تب کرد.
‫بخاطر این توی بمبئی و ولور درمان شد.
‫اما وقتی برگشت خیلی از کلاساش رو عقب مونده بود.
‫بعدش دیگه مدرسه نفرستادنش.
‫دکتر وارگیس به طور منظم بهش سر میزنه.
‫بیماری اصلی هیچ کدوم از اینا نیست آکاشان.
‫بخاطر اینه که باباش رفته.
‫کجا؟
‫والدینش همیشه دعوا داشتن و ‫میگفتن که مرده سرو گوشش میجنبه.
‫حالا طلاق گرفتن.
‫اون هیچ وقت به شهر برنگشت.
‫شنیدم که توی مالزی یا سنگاپوره.
‫اون با یه زن دیگه هست.
‫وای خدا! فرار! فرار!
‫- فرار! فرا! ‫- نگران نباش. سگ توی قفسه.
‫سگ توی قفسه.
‫اما باید مراقب باشی آکاشان.
‫لعنتی!
‫حتی با با این که هر چی که گولپاجی گفت دروغه،
‫وضعیت من تقریبا همینه.
‫اگه دوباره سگو باز کنی من فرار میکنم.
‫اما مثل یه کش برمیگردم اینجا.
‫اینقدر بدبختم.
‫از الان به بعد همه میتونن از دیوار بیان بالا.
‫من حرفی نمیزنم.
‫شروتی دیگه از دیوار بالا نمیاد.
‫خب اگه کس دیگه خواست از دیوار بالا بیاد بزار بیان.
‫انگار مردم صف میکشن که از دیوار اینجا بیان بالا.
‫خب، دارم میگم که من اعتراضی نمیکنم.
‫- هر غذایی دوست داشته باشم میخورم. ‫- باید همینطور باشه.
‫پس یه قراری میزاریم.
‫تو شروتی رو فراری دادی آره؟ ‫برو خونش و یه برگر بخر.
‫باشه. همین الان میرم میخرم.
‫آدرسش رو توی واتس آپ بفرست.
‫و لطفا به سگه سفارشم رو بکن.
‫برگر.
‫برگر! برگر!
‫چی میخوای؟
‫من...
‫اینقدر دست دست نکن و بگو چی میخوای آقا.
‫اینجا هیچ نگهبانی نیست که تو رو بندازه بیرون.
‫اونجا هیجان زده شدم.
‫روز اولم بود سر کار.
‫برای همین اون اشتباه رو کردم.
‫این همه راه اومدی اینجا که اینو بگی؟
‫میتونستی نامه بفرستی.
‫بخاطر دنبال کردنت اونجا سگ دنبالم کرد.
‫از ترس جونم فرار کردم تا به شهر خونم رسیدم/
‫اگه بدون برگر برنگردم، شغلم رو از دست میدم.
‫چرا باید برای من مهم باشه ‫که شغلت رو از دست بدی؟
‫اینجا برگری نیست.
‫ماهماتا گاندی خارجی هایی که
‫توی آفریقای جنوبی از قطار انداختنش پایین بخشید.
‫واقعا؟
‫پس برو از ماهماتا گاندی بخواه که بهت برگر بده.
‫کیه عزیزم؟
‫پرستاری که از تینا مراقبت میکنه مامان.
‫اما من صدای مرد شنیدم.
‫من یه پرستار مردم مامان.
‫هی! من خیلی کار دارم.
‫میتونی بری؟
‫- تو کی هستی؟ ‫- من... برگر...
‫اسمت برگره؟
‫آره. میخواستم یکی هم بخرم.
‫چرا هنوز اینجا وایسادی.
‫چون از من نخواستی بشینم.
‫هنوز اونجا وایسادی حتی بعد این که ازت خواستم بری.
‫- من آکاش هستم. ‫- من که اسمت رو نپرسیدم.
‫گفتم که بتونی منو به اسم صدا کنی.
‫خب، آکاش.
‫من برای درست کردن برگر سس مایونز لازم دارم.
‫تمومه.
‫تازه مادرم افتاده زمین پاش شکسته.
‫- باید مجبورش کنم فیزیوتراپی انجام بده. ‫- برو سراغش.
‫این سس مای...
‫اگه بگی کجا میتونم بخرم، میخرم.
‫از جایی نخریدمش.
‫باید خودم درستش کنم.
‫زمان میبره.
‫شروتی عزیزم، هر چیزی که بگی، ‫نمیتونم بدون برگر برگردم.
‫مهم نیست چقدر وقت بگیره، اینجا صبر میکنم.
‫عجب گیریه این، وای خدا!
‫برگر چطوره؟
‫عالیه.
‫مامان، چرا همش به من زنگ میزنی؟
‫من خوبم!
‫خب؟
‫چی دیگه میتونم بگم بعد چیزی که صبح گفتم؟
‫برای اینه که نگرانتم عزیزم.
‫تو اینو نمیفهمی.
‫تو کتاب نمیخونی همیشه سرت توی کامپیوتره.
‫دکتر مگه ازت نخواسته بود ورزش کنی؟
‫حتی اگه کمی قدم زدن باشه.
‫و آکاش...
‫اون چطوره؟
‫پیشته؟ گوشی رو بده بهش.
‫مامان.
‫سلام مامانی! منظورم اینه خانم.
‫نه. من کاملا مواظبم.
‫از وقتی من اومدم اجازه ‫ندادم فست فود وارد خونه بشه.
‫تینا یه بار از من برگر خواست.
‫من بهش گفتم امکان نداره.
‫اون عصبانی شد.
‫اما بعد ما با هم دوست شدیم.
‫خیلی دختر مهربونیه.
‫نه. باشه.
‫خوبه.
‫ایول!
‫خوب دروغ میگی!
‫من باید زنده بمونم دیگه.
‫راستش خیلی برگر دوست ندارم.
‫اما وقتی مامان میگه نه، دوست دارم بخورم.
‫مامانت ناراحت نمیشه؟
‫تینا سردرد بدی داره.
‫تا الان خوابش نبرده.
‫دو بار بالا اورده.
‫بیا.
‫وای خدا! برگر باعث این شده؟
‫چی شد؟
‫- حس میکنم سرم داره جدا میشه. ‫- بعدش چی؟
‫اون داشت همش اینو نگاه میکرد.
‫سرش معلومه درد میگیره.
‫یه پارچه خیس بیار. میزارم روی پیشونیش.
‫پس این برگر واقعا حالت رو بد میکنه؟
‫به پالی گفتی؟
‫- نه. ‫- بهش نگو.
‫یه گوشی پزشکی دیگع توی کشو هست.
‫دستت رو نشون بده.
‫شبیه نیش مورچه هست.
‫حالا چشمات رو ببند و آروم دراز بکش.
‫بعد از یه شب خواب حس خوبی پیدا میکنی.
‫به این نیازی نداری.
‫اون کتابی که اونجا بازه رو بده.
‫میخوام بخونم تا خوابم ببره.
‫اینا کتابن که میخونی تینا؟
‫بعضیاشون.
‫این داستان خوبیه. سرو غمگین. ‫(کتابی از آگاتا کریستی)
‫من یه داستان خوب خوندم.
‫گربه گیر افتاده در کیسه از کاتاکادا تانکاپن.
‫- گربه چی؟ ‫- گربه گیر افتاده در کیسه.
‫چه اسم خوبی!
‫داستانش هم خوبه.
‫اما امشب بخواب. فردا بهت داستانش رو میگم.
‫- فردا خوبه. ‫- باشه. شب بخیر.
‫شب بخیر؟
‫آفتاب داره در میاد.
‫پس صبح بخیر.
‫اینجا میخوابی؟
‫اون اجازه نمیده برم داخل.
‫سگ بازه، در بیرون رو باز نکن آکاش.
‫وای خدا!
‫بفرما.
‫توی مغازه دیدمت.
‫سبزی نخریدی؟
‫من اومدم بفروشم نه این که بخرم.
‫درسته.
‫وقتی اون روز اومدم خونه دیدم.
‫اونجا خیلی سبزی بود.
‫راستش داشتم میومدم به خونه تو که تشکر کنم.
‫اون برگر منو از اخراج شدن حفظ کرد.
‫حالا منو تینا خیلی با هم جور شدیم.
‫- حالش الان چطوره؟ ‫- خیلی خوبه.
‫خیلی دختر باهوشیه.
‫مادرت چطوره؟
‫بهتره.
‫دیروز پنج شیش قدم رو بدون کمک راه رفت.
‫فراموش کردم ازت یه چیزی بپرسم.
‫وقتی که اون روز اومدم خونه پدرت رو ندیدم.
‫چطور میتونی اونو ببینی؟
‫بابا خیلی وقت پیش رفته جایی ‫که هیچ کس نمیتونه ببینه اونو.
‫وای خدا!
‫من خیلی متاسفم.
‫چرا اینقدر شوکه شدی
‫برای مرگ کسی که اصلا اونو نمیشناختی؟
‫بخاطر شوکی که اون موقع ممکنه ‫بهت وارد شده باشه شوکه شدم.
‫میدونی؟
‫هفت سال پیش پدر منم مرد.
‫هنوز از شوک اون در نیومدم.
‫هر موقع به پدرم فکر میکنم، اشک توی چشمام جمع میشه.
‫چرا میخندی؟
‫چیز خنده داری نگفتم.
‫راجب چارلی چاپلین فکر میکردم خندم گرفت.
‫کمدینه؟
‫آره.
‫اون کمدین یه بار روی صحنه یه چیز خنده دار گفت.
‫همه مردم بلند خندیدن.
‫بعد مدتی همون جوک رو تکرار ‫کرد، خیلی از مردم نخندیدن.
‫اما چاپلین بیخیال نشو.
‫اون همین جوک رو برای بار سوم گفت.
‫مردم دیگه اذیت شدن.
‫اگه تو یه جوک رو چند بار تکرار کنی،
‫بازم همه میخندن؟
‫این چیزی بود که چاپلین پرسید.
‫شما وقتی من یه جوک رو تکرار میکنم نمیخندید،
‫چرا وقتی که در مورد چیزی که شما رو ناراحت ‫کرده حرف میزنم هر بار ناراحت میشید؟
‫- پس چاپلین فقط یه دلقک نبوده؟ ‫- یه نابغه بوده.
‫خلاصه بگم، هزینه تحصیل برادر و خواهر کوچیکترت،
‫درمان مادرت...
‫همه این بار ها رو تنها به دوش میکشی؟
‫به هیچ کدوم از اینا به عنوان یه بار نگاه نمیکنم.
‫اینطوری نیست.
‫فقط با فروش برگر و سبزیجات...
‫- میتونم همه خرجام رو در بیارم مگه نه؟ ‫- بله.
‫زندگی کردن خیلی گرون نیست آکاش.
‫خرج هامون وقتی زیاد میشه که ‫میخوایم مثل بقیه زندگی کنیم.
‫- درسته. ‫- شروتی!
‫این عاشق جدیدت کیه؟
‫- از ما خوشت نمیاد دیگه؟ ‫- عاشق پدرته مردک!
‫- نگاه میکنی؟ شغال. ‫- هی!
‫اونا خیلی حرف میزنن.
‫ولشون کن.
‫داشتم از کوره در میرفتم.
‫این مشکل هندی هاست.
‫فضولی بقیه مردم رو میکنن.
‫توی انگلیس اینجوریه؟
‫توی آلمان اینجوریه؟
‫توی آلمان شاید اینجوری باشه.
‫من این وری میرم.
‫من اونوری میرم.
‫خداحافظ.
‫ببخشید.
‫میخواستی جلوی اون دختره خودت رو نشون بدی؟
‫وقتی چرت و پرت میگه باید چکار کنم؟
‫- الان اگه جرات داری بهش فحش بده! ‫- زود باش آشغال!
‫وایسا!
‫هی!
‫بهتره که وایسی!
‫وایسا!
‫وای خدا!
‫- کجا رفت؟ ‫- اینجا نیست.
‫بیا اونجا رو بگردیم.
‫چی شد؟
‫چرا از اون طرف اومدی؟
‫اینجا چکار میکنی؟
‫اینجا خونم نیست مگه؟
‫- آره! فراموش کردم. ‫- چرا دویدی؟
‫کی دوید؟
‫دویدن؟
‫نمی دویدم
‫من به اون پسره که مزاحمت شد فحش دادم یادته؟
‫اون با چند تا ارازل و اوباش اومد که منو تهدید کنه.
‫اون منو نشناخته. ولش کردم؟ نه.
‫به جاهای حساس اون چهار نفر ضربه زدم.
‫یه نفرشون از دستم در رفت.
‫چنین مبارزاتی برای من تازگی نداره. ‫آب خوردن داری؟
‫وای خدا!
‫بفرما.
‫همشونو لت و پار کردم.
‫بازم داشتم میزدمشون چون عصبانی بودم.
‫یه دقیقه صبر کن.
‫بعد اونی که روی زمین خوابیده بود زنگ زد پلیس.
‫سریع از اونجا خارج شدم.
‫وقت پلیس و دادگاه ندارم.
‫ - من برم دیگه ‫- کیه عزیزم؟
‫آکاش!
‫سلام برسون. تینا منتظرمه.
‫اون طرفی نرو.
‫اگه بیان دوباره بزنن تو رو چی؟
‫از این طرف برو.
‫ممنون.
‫قسم به مادر مقدس ولنکنی و الهه کوراتی،
‫من به ریچل زنگ نزدم.
‫پس چطور میدونی که من آبمیوه و شیر رو ریختم دور؟
‫مامان به تو یه دستی زده.
‫تو هم دو دستی تحویل دادی.
‫چرا من باید به اون راجب تو چیز بدی بگم؟
‫میتونی کل روز رو به من نگاه کنی ‫اگه بخوای، اما من حقیقت رو میگم.
‫زود باش!
‫نه! اونو برندار عزیزم.
‫قسم به مادر مرحومم.
‫چیزی توی آشپزخونه حاضر نیست. ‫ماهی ها رو شستم اونجا گذاشتم.
‫- دیگه انجامش نده. ‫- خیلی کار توی آشپزخونه دارم.
‫عمه...
‫به مادر مقدس ولنکانی و الهه کراتی قسم بخور.
‫من به ریچل زنگ نزدم عزیزم.
‫اون به من زنگ زد.
‫از من پرسید که شیر خوردی یا نه.
‫تو گفتی "نه، اون ریختش دور"
‫من اینو گفتم.
‫- اون راجب آبمیوه نپرسید؟ ‫- نه.
‫با این حال بهش گفتی که اونم ریختم.
‫فراموش کردی که من میتونم ذهن رو بخونم؟
‫ماهی ها رو شستم اونجا منتظرن.
‫برو!
‫اون دیگه چی بود؟
‫بزار ببینم.
‫این چیزیه که میتونی بفهمی طرف دروغ میگه یا نه.
‫افراد کمی توی هند اینو دارن.
‫- شوخی میکنی. ‫- نه!
‫اگه دروغ بگی میتونم بفهمم.
‫من راجب چیزی دروغ نمیگم.
‫چطوری کار میکنه؟
‫بستگی به ضربان قلب داره؟
‫نمیتونم همش روبگم.
‫- بیا بزار ببینم. ‫- نه نیازی نیست.
‫اگه من با این چک کنم، میتونم حقیقت ‫رو راجب دعوایی که داشتی بفهمم.
‫بهت بگم چند نفر زدنت و چقدر بد کتک خوردی؟
‫پس فهمیدی اینو؟
‫راستش رو بگو.
‫خیلی بد کتک خوردی؟
‫توی مدرسه من قهرمان دو میدانی ‫بودم و خیلی بلند میپریدم.
‫شروتی هم فهمیده که دروغ گوی ماهری هستی.
‫که اینطور؟ شما خیلی با هم دوستین؟
‫از وقتی که مدرسه رفتن رو ول ‫کردم، شروتی تنها دوست منه.
‫اما نمیتونم همیشه اونو ببینم.
‫اون سرش شلوغه آره؟
‫هر چند وقت یه بار میاد اینجا.
‫فقط اگه بهش زنگ بزنم.
‫امروز فهمیدم پدرش مرده.
‫بیچاره.
‫اون خیلی غمگینه، حتی اگه اینو نشون نده.
‫شروتی بخاطر نبود پدرش غمگینه.
‫من برای این ناراحتم که با این ‫که پدرم زندست نمیدونم کجاست.
‫بابا خیلی مهربون بود.
‫اما مامانم لجباز بود.
‫اون توی خونه هم ناظمه.
‫دوست داره بقیه رو کنترل کنه.
‫من عزیز بابام بودم.
‫هر چی دوست داشتم اونم دوست داشت.
‫اگه میخواستم برم دیزنی لند، منو میبرد اونجا.
‫همه جشن تولدام از هشت سالگیم ‫به جاهای مختلف می رفتیم.
‫استرالیا، سوئیس، آلمان.
‫اونا دیگه خاطره ن الان.
‫حتی پدرم.
‫تو رفتی آلمان؟
‫آره.
‫آکاش تو رفتی آلمان؟
‫من؟
‫داشتم میرفتم.
‫چی شد؟ پرواز کنسل شد؟
‫نه، خلبانم با یکی دیگه فرار کرد.
‫ولش کن.
‫از همه جاهایی که دیدی کجا ‫رو بیشتر از همه دوست داشتی؟
‫کرلا!
‫نه بابا!
‫- ما اینجا چی داریم؟ ‫- چی نداریم؟
‫دریا، دریاچه، کوه، کلی رودخانه.
‫منظره و آب و هوای اینجارو هیچجا نمیشه پیدا کرد.
‫کرلا واقعا محل خود خداست انگار، مگه نه؟
‫بگیرش!
‫سخت بود.
‫زود باش.
‫گفتی که بازیت خوبه، آره؟
‫پر بدمینتونو ندیدی؟
‫از آخرین باری که بازی کردم خیلی گذشته.
‫بعد مدرسه با بابام بازی میکردم.
‫بابام اون تورو نصب کرد.
‫خیلی رو بابات حساسی، آره؟
‫دیروز که راجع بهش حرف میزدی ‫دیدم چشمات چطور شده بود.
‫دوس دارم قبل مرگ یه بار دیگه پدرمو ببینم.
‫برای همین.
‫قبل مرگ، آره؟
‫نه تنها یکبار بلکه هزار بار میتونی اونو ببینی.
‫زندگیت تازه شروع شده تینا.
‫آره.
‫اما داره تموم میشه.
‫شوخی نمیکنم، دیگه خیلی زنده نمیمونم.
‫خوشت میاد اینطوری مردمو شوکه کنی، آره؟
‫مثل همونجوری که اون روز سگ رو فرستادی دنبال من.
‫خون!
‫چیزی نیست. با پارچه پاکش کن.
‫پالی!
‫- چیزی نیست. ‫- بیا.
‫پالی!
‫بشین عزیزم.
‫اینجا رو ببین.
‫حالا اینجا رو ببین.
‫سریع!
‫حالا پاشو.
‫وقتی من میکشم محکم بگیر، باشه؟
‫حالا این یکی دست.
‫خوبه. بشین.
‫بعد اون روز چشمات دودو نمیزد ، نه؟
‫- مثلا یه نفرو دو نفر ببینی؟ ‫- نه.
‫حالت خوبه.
‫دیگه بدمینتون بازی نکن. استراحت کن.
‫غذای خوب براش درست نمیکنی؟
‫درست میکنم. اون نمیخوره.
‫باید خوب غذا بخوری، باشه؟
‫اگه خبری شد زنگ بزنید به من.
‫یه آبی چیزی بهش بده.
‫عزیزم برات آبمیوه بیارم؟
‫دکتر!
‫من لیسانس پرستاری دارم.
‫بیماریش چیه؟
‫اون امروز به من گفت که دیگه ‫مدت زیادی زنده نمیمونه.
‫- اسمت چیه؟ ‫- آکاش.
‫یک کیست توی مغز دختره داره رشد میکنه.
‫هیچ درمانی نیست.
‫در نقطه ایه که رادیودرمانی ‫و جراحی رو نمیشه انجام داد.
‫فقط میتونیم منتظر معجزه باشیم.
‫ببینیم چی میشه.
‫وقتی دکتر بهت اونو گفت باورکردی، آره؟
‫- از من داری می پرسی؟ ‫- دیگه کی اینجاست؟
‫ناراحت نباش.
‫من خیلی ازش متنفرم.
‫بعضی از فامیلای مامانم تا منو ‫میبینن شروع میکنن به گریه کردن.
‫من به مامانم گفتم که هیچکدوم ‫از فامیلاشو تو خونه راه نده.
‫حتی وقتی مامان گریه میکنه خوشم نمیاد.
‫اون میره دانشگاه چون من مجبورش کردم.
‫وگرنه استعفا میداد و کل روز اینجا مینشست.
‫یه چیزی بهت میگم.
‫اختراعات بشری
‫محدودیت های زیادی دارن.
‫با این حال معجزات اتفاق می افته.
‫داستان اون بیمار سرطانی ‫توی آمریکا رو میدونی تینا؟
‫- نه. ‫- باید بشنویش.
‫همه ی دکترا تایید کردن که ‫اون تا یه ماه دیگه میمیره.
‫- بعدش؟ ‫- بعدش چی شد؟
‫اون خیلی پولدار بود.
‫با اینحال تا یه ماه دیگه میمرد.
‫برای همین تصمیم گرفت آخرین روزای ‫عمرشو به بهترین شکل ممکن زندگی کنه.
‫چارلی چاپلین، تام و جری...
‫اون این فیلما رو دید و شروع کرد به بلند خندیدن.
‫یه ماه گذشت،
‫دو ماه گذشت.
‫بعد شیش ماه اون نمرد.
‫دکترا شوکه شده بودن.
‫وقتی اونو معاینه کردن اثری از سرطان نبود!
‫کاملا درمان شده بود.
‫تخیلیه؟ اسم کتابش چیه؟
‫کتاب نیست. حقیقته.
‫بیماریش درمان شده بود
‫بخاطر تغییرات متابولیکی که ‫بر اثر خنده به وجود اومده بود.
‫بعد از این اتفاق اتاق های خنده توی ‫بیمارستان ها شروع به کار کردن.
‫- واقعا؟ ‫- بله.
‫بیا بهشون معجزه نشون بدیم.
‫گوپالجیو میشناسی؟
‫کسی که منو آورده اینجا. آدم بزرگیه.
‫به قول اون کنترل این دستگاهی ‫که اسمش تیناست رو بمن بده
‫بیا بازی کنیم، بخندیم، جشن بگیریم و بریم سفر.
‫♪ یه نفر رنگ پاشیده ♪
‫♪ امروز بر روی روح ♪
‫♪ ستاره های طلایی اشتیاق ♪
‫♪ با چشم های آبیشون چشمک زدن ♪
‫♪ نسیم موسیقی زندگی رو مینوازه ♪
‫♪ بر روی شن ها و گل ها ♪
‫♪ جاییکه آفتاب بر دل میتابه ♪
‫♪ بر شبنم صبحگاهی ♪
‫♪ رنگین کمانی زیبا رو شکل میده ♪
‫♪ زمان خوشحالی و شادی رو ♪
‫♪ به ارمغان میاره ♪
‫♪ ای شعله ی اشتیاق ♪
‫♪ ای پروانه ی کوچک بیا ♪
‫♪ پرواز کن ♪
‫♪ یه نفر رنگ پاشیده ♪
‫♪ امروز بر روی روح ♪
‫♪ ستاره های طلایی اشتیاق ♪
‫♪ با چشم های آبیشان چشمک زدن ♪
‫- آکاش. ‫- لائوس.
‫دوستم.
‫- از سرزمین ما خوشت میاد؟ ‫- آلمانی حرف میزنی؟
‫سرزمینتون فوق العاده ست.
‫ممنون.
‫- تو حالت خوبه؟ ‫- بله.
‫میبینمت.
‫تو عاشق اون بودی، آره؟
‫لطفا این رو قبول کن.
‫اون پول قرار بود تورو به آلمان ببره
‫تموم شده رفته، مگه نه؟
‫منو مجبور نکن.
‫من نمیخوام .
‫میتونم سعی کنم برات یه ویزای آلمان بگیرم؟
‫من دیگه میتونم چنین امیال غیرضروری رو کنترل کنم.
‫بعدا میبینمت.
‫♪ زندگی زیبا نیست؟ ♪
‫♪ زندگی با ارزش نیست؟ ♪
‫♪ زخم های امروز ♪
‫♪ فردا شیرین میشن ♪
‫♪ بیا بریم به یه دریاچه ی پاک ♪
‫♪ در صبح و ادامه بدیم ♪
‫♪ شن ها اون خاطرات سیاه رو پاک میکنن ♪
‫♪ در این سفر جدید ♪
‫♪ نسیمی که موسیقی زندگی رو مینوازه ♪
‫♪ به روی شن ها و گل ها ♪
‫♪ آفتاب بر دل شبنم صبحگاهی می تابد ♪
‫♪ رنگین کمانی زیبا رو شکل میده ♪
‫♪ زمان خوشحالی و شادی رو ♪
‫♪ به ارمغان میاره ♪
‫♪ ای شعله ی اشتیاق ♪
‫♪ ای پروانه ی کوچیک بیا ♪
‫♪ پرواز کن ♪
‫♪ یه نفر رنگ پاشیده ♪
‫♪ امروز بر روی روح ♪
‫♪ ستاره های طلایی شوق ♪
‫♪ با چشمان آبیشون چشمک میزنن ♪
‫تموم شد.
‫فردا باید بریم فیلم ببینیم.
‫یه فیلم کمدی توپ تازگی اومده بیرون "ددلاک"
‫از اول تا آخرش قراره خنده دار باشه
‫ما از خنده میمیریم.
‫اسم قشنگی داره، مگه نه؟
‫اون روز اسم یه کتابی رو گفتی، چی بود؟
‫گربه ی توی کیسه؟
‫گربه ی توی کیسه نه. گربه ای گیر افتاده توی کیسه.
‫آها درسته. اسم خوبی داشت.
‫داستانش رو به من نگفتی
‫اگه من بهت بگم شاید ناراحت بشی.
‫عیب نداره بگو
‫- ضروریه؟ ‫- آره.
‫کشوتی چلاق بود و ملوتی کور بود.
‫اونا قهرمان زن و مرد داستان بودن.
‫اسماشونو بگو دوباره.
‫کشوتی و ملوتی.
‫کشوتی، ملوتی؟
‫اهل اوتی بودن؟
‫اوتی نه کرلا.
‫کشوان کوتی به کشوتی خلاصه شده بود.
‫مالا موتی هم مالوتی شده بود.
‫- بعدش؟ ‫- اونا دیوانه وار عاشق هم بودن.
‫کشوتی توی زندگیش فقط یه چیزو میخواست.
‫که ملوتی حداقل یه چشمش ببینه.
‫برای همین میره دنبال یه چشم.
‫کدوم مغازه میره دنبال چشم؟
‫مغازه؟
‫مغازه ای هست که ازش چشم بگیری؟ نه بابا.
‫جوش نیار سوال پرسیدم.
‫بعضی آدمای خوب چشمشونو اهدا میکنن
‫کشوتی دنبال همین بود.
‫از یه طرف این دنبال چشم بود ،
‫از طرف دیگه ملوتی یه تماس تلفنی دریافت کرد.
‫سلام ملوتی من دکترم.
‫من یه اهدا کننده ی چشم پیدا کردم
‫خیلی خوشحال شد
‫جراحی موفقیت آمیز انجام شد ‫اون بینائیش رو پیدا کرد.
‫تا بینائیش رو پیدا کرد اولین ‫سوالی که پرسید این بود که
‫کشوتی چلاق کجاست؟
‫اینجا پیچش داستانی اتفاق می افته.
‫- چشمای کی رو گرفته بود؟ ‫- کی بود؟
‫چشمای کشوتی بود که اون رو ‫بیشتر از جونش دوست داشت.
‫تا اینو شنید فریاد زد "کشوتی من" و دوید.
‫اون دوید تا به ریل راه آهن رسید و یه نفرو دید.
‫کی؟
‫جسد کشوتی که زیر یه قطار مرده بود.
‫با اینکه قطار اونو زیر گرفته ‫بود حتی یه خراش روی بدنش نبود.
‫اما اون چشم ها...
‫جاشون خالی نبود.
‫ملوتی که اینو نمیتونست تحمل کنه
‫خودشو زیر قطار ندتراواتی انداخت که دیر کرده بود،
‫و به طرز غم انگیزی مرد!
‫مرد!
‫گریه نکن عزیرم
‫برای همین گفتم که من این داستانو نمیگم.
‫داری میخندی؟
‫وقتی یه داستان جدی میگم میخندی؟
‫وقتی خیلی ناراحت میشم خندم میگیره.
‫و خنده م برای تغییرات متابولیکی خوبه، مگه نه؟
‫خب چرا اون احمق جفت چشماشو داد؟
‫اگه یه چشم داشتن جفتشون میتونستن ببینن مگه نه؟
‫به این میگن فداکاری.
‫یه داستان دیگه از کاتاکادا تنکاپن هست.
‫این کلاسیک تره.
‫داستان عاشقانه بین یه دختر و پسر که اوتیسم داشتن
‫وقتی کلاس دهم بودم خوندمش
‫وقتی بهش فکر میکنم چشمام خیس میشه
‫حتی وقتی خودم رو فراموش کنم تو رو فراموش نمیکنم.
‫اگه اینو بشنوی قطعا گریه ت میگیره
‫بخونمش؟
‫بهترین داستانه!
‫خوابیدی؟
‫پاشو!
‫باید بعد غذا دارو بخوری.
‫تینا!
‫♪ شن اون خاطرات سیاه رو پاک میکنه ♪
‫♪ تو این سفر جدید ♪
‫این پسره میخواد بره
‫میخواستم بهتون بگم که دارم میرم.
‫هیچکس دیگه انقدر باهاش نمونده بود.
‫تنها زندگی کردنتون بود...
‫که بیشتر از هرچیزی اونو نگران میکرد.
‫بیشتر از همه مادرشو دوست داشت.
‫میرم یکی رو بببینم میام.
‫ما بخاطر تینا همو دیدیم، آره؟
‫حالا...
‫هنوز باورم نمیشه.
‫وقتی باهاش حرف میزذم...
‫جلوی چشمای من مرد.
‫فراموش کردی که چاپلین چی گفت
‫به چیزهایی که بارها تورو ناراحت میکنن فکر نکن
‫درسته.
‫این اولین باریه که حس میکنم ‫پرستاری فقط یه شغل نیست.
‫اینکه بتونی به بقیه آسایس بدی یه موهبته.
‫و من خوش شانسم که تونستم اینو یاد بگیرم.
‫وقتی اتفاقات خوبی تو زندگی بی افته بهت خبر میدم.
‫دیدنت الهام بخش بود، شورتی.
‫این رسمی حرف زدن ضروریه؟
‫این رسمی حرف زدن نیست
‫حقیقته.
‫نگران نباش. طبیعیه.
‫ممنون
‫- دیشب خوب خوابیدی؟ ‫-آره.
‫- یه نفر منتظرته ‫- اینو بگیر
‫شورتی؟
‫مبارکه.
‫فکر کردم بهت خبر بدم که اینجا کار میکنم.
‫انتظار نداشتم ببینمت.
‫فقط میخواستم تورو تو این لباس ببینم.
‫درواقع این خیلی عالیه.
‫بریم کافه تریا؟ برات یه برگر خوب میخرم.
‫هی، شورتی!
‫- سلام ‫- سلااام!
‫- چطوری؟ ‫- خوبم.
‫- ما با هم درس خوندیم ‫- سلام
‫خیلی وقت بود ندیدمت
‫بابا حالش خوب نیست. اون اینجا بستری شده.
‫تو چرا اینجایی؟
‫این دوست منه. اینجا کار میکنه.
‫آکاش.
‫قبلا آکاش بودم.
‫دیگه نیستم.
‫پراکاشان هستم.
‫♪ یه نفر رنگ پاشیده ♪
‫♪ امروز بر روی روح ♪
‫♪ ستاره های طلایی شوق ♪
‫♪ با چشمان آبیشون چشمک میزنن ♪
‫♪ زندگی زیبا نیست؟ ♪
‫♪ زندگی با ارزش نیست؟ ♪
‫♪ زخم های امروز ♪
‫♪ فردا شیرین میشوند ♪
‫♪ بیا بریم به یه رودخونه ی زلال ♪
‫♪ در صبح ، و شنا کنیم ♪
‫♪ شن اون خاطرات سیاه رو پاک میکنه ♪
‫♪ توی این سفر جدید ♪
مترجم: میثم موسویان MeysaM.UnicorN t.Me/unicorn025